Zarzadządzanie Barwą

Czyli profile, balans bieli, RAWy po co, na co, kalibracja monitora, drukarki, skanera itp.

by Janusz Body & Duty


Dwa słowa wstępu - poniższy tekst jest bardzo skróconym rodzajem wykładu na temat barw i zarządzania barwami (ang Color Management) w fotografii. Na ten temat napisano tomy poważnych ksiąg. Niesposób dokonać ich streszczenia nie stosując uproszczeń. Staraliśmy się, żeby poniższy tekst był przyswajalny dla tych, którzy z tym zagadnieniem spotykają się po raz pierwszy. Dlatego prosimy profesjonalistów o wyrozumiałość w ocenie. Niektóre zagadnienia potraktowaliśmy powierzchownie. Inne wogóle zostały pominięte. Nie uchylamy się od pytań. Na każde pytanie będziemy starali się odpowiedzieć.

Literatura:
1. Real World Color Management – Bruce Fraser, Chris Murphy & Fred Bunting
2. The Art of RAW conversion – Uwe Steinmueller & Jurgen Gulbins
3. RAW 101 – Better Images with Photoshop and Photoshop Elements – John Canfield
4. Digital Photography – Acquisition And Processing Techniques – Ron Reznick
5. Understanding Color Management – Abhay Sharma
6. Color Management for Photographers : Hands on Techniques for Photoshop Users – Andrew Rodney

Wymienione pozycje traktują temat znacznie szerzej niż jest to możliwe w krótkim kompendium. Serdecznie polecamy 

Chcąc nie chcąc, żeby móc sensownie pisać o barwach, trzeba zacząć od tego jak barwy widzi i odbiera człowiek, czyli nasze oczy. Widzimy mały wycinek z całego zakresu fal elektromagnetycznych. Na dodatek nasze oczy mają ogromne zdolności adaptacyjne, a mózg potrafi sygnały z nerwów ocznych zinterpretowac w sposób nieosiągalny dla współczesnych aparatów cyfrowych. Dla fanów megapixeli w ludzkim oku są dwa typy „sensorów”. Jedne potrafią rozróżnić tylko luminancję (świeci, czy nie i jak silnie) – to „pręciki” (rods), drugie barwę – „czopki” (cones). Tych od luminancji jest w oku od 70 do 140 milionów (różne źródła różnie podają) tych od barw jest znacznie mniej 6-7 milionów. Nasze „czujniki” barwowe pozwalają nam rozróżnić od 120 do 200 odcieni dla każdej z barw i to w zależności od natężenia. Przy słabym świetle działają dobrze tylko „czujniki” luminancji – stąd czarno-białe widzenie w słabym świetle i „w nocy wszystkie koty są czarne”. Dodatkowo nasze oczy inaczej widzą barwę zieloną – potrafimy rozróżnić dwukrotnie więcej odcieni zieleni, niż czerwieni czy błękitów. Nic dziwnego, jeśli wyjrzeć przez okno latem. Według obecnej wiedzy mamy ok. 64% czerwonych, tylko 32% zielonych i aż 2% niebieskich (tu też są różnice pomiędzy źródłami). Różnice są w „czułości” – najbardziej czułe są „sensory” niebieskie. „Pręciki” (rods) nie widzą czerwonego. To dlatego instrumenty w samochodzie, na statku czy w samolocie świecą na czerwono – nie ma to wpływu na zdolność nocnego widzenia. Warto zajrzeć pod ten adres (http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/hbase/vision/rodcone.html). gdzie temat ten jest opisany nieco szerzej. Jako ciekawostkę możemy dodać, że za postrzeganie barw „odpowiedzialna” jest witamina A, a właściwie jej pochodne.

RAWy czy JPEGi

Zaczęliśmy od oka, więc pora na kamerę fotograficzną. Nie ma niespodzianki. Budowa jest podobna do budowy oka. Na samym spodzie rejestratora zwanego matrycą jest zestaw „czujników” działających podobnie, jak „pręciki” w ludzkim oku. Potrafią zarejestrować tylko poziom sygnału – dla całego widzialnego widma (trochę więcej, bo widzą podczerwień, ale dajmy temu spokój) bez rozróżnienia poszczególnych barw. Prawda, że zaskakujące? Dr. Bayer pracujący w Kodaku nałożył na to, jako pierwszy, siatkę filtrów R, G, B – od nazwiska wynalazcy matryca nosi nazwe „bayerowskiej”. Matryca ma układ:
B-G-B-G-B-G
G-R-G-R-G-R
B-G-B-G-B-G
G-R-G-R-G-R
Układ taki wynika z właściwości naszych oczu – o czym juz było – lepiej rozróżniamy odcienie zieleni. Pola G to 50 % całości a R i B po 25 %
Przyjrzyjmy się teraz jak na przykładzie trzech sensorów widzi to matryca. Źródło: [2]


http://www.potoczek.mserwis.pl/obrazki/RGB-1.jpg

No i tu zaczynaja sie problemy. Potrzebny jest software do interpolacji barw (Bayer demosaicing). Wyobraźmy sobie, że obiekty źródłowe mają rozmiar sensora. Górny (na obrazku) sensor zapisze czerwień. Dolny błękit. Niewiele dałoby się z tego wyinterpolować, a przecież źródło jest białe-czarne-białe. Potrzebny jest „filtr rozpraszjący”. Mamy takowy AA czyli Anti-Aliasing. Część wiązki z górnego źródła przechodzi przez filtr zielony i aktywuje środkowy sensor. Podobnie część wiązki z dolneg źródła. Środkowy sensor nie będzie więc czarny, ale zapisze jakiś poziom zieleni. Niewielki, ale jednak. Poprawia to efektywność interpolacji i znakomicie pogarsza ostrość. Rozmywa obraz. Skutkuje to koniecznością kolejnej obróbki obrazu. Najpierw interpolacja barw, a potem niwelacja rozmycia (blur). Czyli najpierw rozmywamy, a potem usiłujemy wyostrzyć. Fajne nieprawdaż?
Zwróćmy uwagę, że nie ma potrzeby zapisywania barw. Jeśli znamy „mapę” filtru Bayera, to informacja o luminancji jest w zupełności wystarczająca do zapisu obrazu. Tak właśnie zapisany jest RAW. Bez informacji o barwie. Zapisana jest tylko luminancja i „jaka to matryca”. Dopiero software aparatu, albo RAW konwerter potrafi to przeliczyć na odpowiednie barwy i odzyskać nieco ostrości. Skutkuje to mniejszym plikiem – RAW z 20D o 8 Mpix zajmuje tylko 8 MB (czyli mniej niż bajt na piksel), a w pliku wkodowane są dodatkowe dane EXIFa, miniaturka JPEGa i informacja o matrycy. Mamy tu do czynienia z kompresją bezstratną.
Komputer pokładowy aparatu jest mniejszy, wolniejszy, gorszy od potężnego w porównaniu z nim peceta. No to dlaczego i po co kazać mu przeliczać RAW na JPEG? On musi korzystać z prostszych, mniej efektywnych algorytmów, żeby się wogóle wyrobić. Capture One na szybkim komputerze potrzebuje kilku do kilkunastu sekund na konwersję RAW. Procesor w 20D ma na to mniej niż pół sekundy. Siłą rzeczy wykona tę konwersję gorzej niż dobry RAW konwerter. Współczesne algorytmy interpolacyjne (demozajkujące – tfu, paskudne słowo) są naprawde bardzo efektywne, ale wymagają „mocy obliczeniowej”. No i pozwalają osiągnąć fantastyczne rezultaty.

Jeśli po tym ktoś jeszcze zapyta, czy warto robić w RAW-ach, to...

W JPEGach tracimy:
- artefakty na skutek kompresji stratnej,
- kilka bitów informacji o kolorze – z 10-14bit z kamery mamy zapisane tylko 8 bit,
- konwerter kamery jest prymitywny i przelicza RAWy na JPEGi w uproszczony sposób,
- balans bieli ( WB ) jest wyliczany/mierzony przez kamerę i potem trudno to zmienić,
- korekcje tonalne, wyostrzanie wewnątrz kamery już są wykonane i ponowne ich użycie wiąże się z pogorszeniem jakości.

Pytanie, czy nie można inaczej? Owszem można – matryca Foveon X3 potrafi zapisać wszystkie trzy barwy podstawowe w jednym pikselu. Ciekawostka historyczna – próbowano też rozszczepiać światło pryzmatem i mierzyć poszczególne składowe na osobnych CCD.

Podstawy teorii barw – trochę teorii, niestety niezbędnej.

W sumie to cała sprawa z barwami sprowadza się do otrzymania conajmniej zbliżonych barw na wszystkich etapach obróbki zdjęcia. Od rzeczywistości, czyli „sukienki cioci Zuzi” poprzez aparat, monitor po końcową odbitkę, czy wydruk. Celowo używamy słowa „zbliżonych” a nie „takich samych”, jako, że zwykle uzyskanie „takich samych” barw jest to po prostu niemożliwe. Color Management jest jednym z bardziej kłopotliwych tematów i napisano o tym tomy ksiąg.
Wszystkie barwy postrzegane przez człowieka wyznaczają „przestrzeń barw widzialnych”, często określaną mianem CIE-LAB lub LAB. To trochę mylące, bo jest to jednocześnie model odwzorowania barw. CIE-LAB to ustandardowiony zapis barwy, gdzie każda z widzialnych barw jest jednoznacznie określona współrzędnymi L*a*b. To model w miarę uniwersalny służący jako punkt odniesienia dla wszystkich innych modeli. Co więcej, „tłumaczenie” z jednego systemu zapisu na inny odbywa się zawsze poprzez LAB. To tak, jakby zamiast tłumaczenia z polskiego na angielski tłumaczyć najpierw z polskiego na uniwersalne esperanto, a potem z esperanto na angielski. Czy to ma sens? Ano ma! W różnych modelach niektóre barwy nie istnieją więc trzeba najpierw przetransponowac je do uniwersalnej przestrzeni i dopiero stamtąd dalej.

http://www.potoczek.mserwis.pl/obrazki/System.jpg

CIE-LAB (CIE to skrót od Commission Internationale d'Eclairage), to model, w którym w przestrzeni trójwymiarowej zapisujemy trzy wartości L – luminancję, czyli „siłę światła” gdzie 0 to czarny, a 100 to maksymalne natężenie, które jeszcze widzimy bez utraty wzroku. Do tego dochodzi a , czyli od Zielonego do Czerwonego (-128 , +127 )
i b czyli od Niebieskiego (-128 ) do Żółtego (+127). Wszystko co jest „w środku” czyli a = 0 i b = 0 dla każdej L jest szare. Neutralnie szare. W przestrzeni tej możliwe jest oddanie wszystkich barw widocznych i rozróżnialnych oczami człowieka.
Model LAB poza czynnością translacyjną nie występuje w żadnym urządzeniu. Ułatwia za to ocenę różnic między odcieniami barw – odległości między różnymi barwami odpowiadają w tym modelu wrażeniu różnicy między tymi barwami odczuwanemu przez standardowego obserwatora.


RGB – chyba najbardziej znany model. Używany w monitorach, displayach i wszystkim co „świeci”. To model „addytywny”, czyli taki, w którym barwy pośrednie powstają ze złożenia (dodania) R, G i B w odpowiednich proporcjach. R + G = Yellow (żółty) itd. – im więcej składowej barwy, tym jaśniejszy obraz. Zwykle zapisywany w 8 bitach i stąd 255 R + 255 B + 255 G = White (biały) a 0/0/0 odpowiednio Czarny. Posrednie wartości, w których R=B=G to odcienie szarości. Model ten został sprecyzowany przez CIE w 1931 roku – barwa czerwona (R) to długośc fali 700 nm, zielona (G) 546.1 nm, i fioletowoniebieska (B) (to nie błąd) 435.8 nm w widmie par rtęci.

CMYK – Model CMYK używa czterech podstawowych barw Cyan (C), Magenta (M), Yellow(Y). Złożenie tych trzech barw zamiast czarnego daje „brudno-ciemno-brązowy” – w praktycznym zastosowaniu w drukarkach. Stąd czwarta barwa K – od blacK – Czarny. CMYK jest modelem „subtraktywnym” (odejmowanie), jako, że zmniejszanie ilości składowych powoduje rozjaśnianie obrazu – aż do bieli. Model używany w drukarkach. Nie da się w nim uzyskać bieli – biały musi być papier. Wiele drukarek używa CcMmYK, gdzie małe c oznacza „light cyan” i małe m „light magenta” - rozjaśnione wersje atramentów podstawowych. Pozwala to na lepsze oddanie niektórych barw na papierze. Model CMYK podczas obróbki w fotografii nie jest używany, ale i tak nie da się go pominąć, bo wszystkie plujki, profesjonalne drukarnie to też CMYK – czasem trzeba więc wynik pracy zapisać w tym trybie.

Głębia barwy, czyli rozpiętość tonalna – sposób, w jaki zapisujemy informację o barwie ma ogromne znaczenie. Barwa np. czerwona zapisana w 8 bitach będzie posiadała 256 różnych poziomów jasności . Ta sama barwa zapisana w 16 bitach da nam, uwaga! 32768 różnych poziomów jasności. Z 16 bitów tylko 15 jest wykorzystywanych do zapisu barwy. Nasze oczy są w stanie rozróżnić jedynie 120-200 odcieni, więc mogłoby się wydawać, że 8 bitów jest wystarczające. Niestety nie. Po pierwsze każda operacja rachunkowa, a tych w procesie obróbki nie brakuje, wprowadza rozmaite „błędy i wypaczenia”, no i rozróżniając te 200 odcieni widzielibyśmy wyraźne „ząbki” – granice przejścia z jednego odcienia do drugiego. Żeby takie przejście było płynne, potrzeba wielokrotnie więcej odcieni, niż jesteśmy w stanie rozróżnić. Zjawisko trochę podobne (no, może niezupełnie, ale „coś w tym jest”) mamy w muzyce. Niby nie słyszymy dzwięków o częstościach rzędu 50,000 Hz, ale potrafimy je odróżnić jako „barwę dzwięku”. Podobnie nie potrafimy rozróżnić dzwięków różniących się o 1Hz np. nie jesteśmy w stanie odróżnić 12000Hz od 12001Hz, ale większość z nas odróżni 10Hz od 11Hz, o ile je wogóle usłyszy 

Przestrzeń barw – to rozpiętość tonalna barw, które dane urządzenie może wyświetlić, bądź wydrukować. Przestrzeń ta to gamut urządzenia (gama barw jakie dane urządzenie jest w stanie reprodukować). Każde urządzenie ma swój niepowtarzalny gamut. Nawet dwa aparaty tej samej firmy zwykle mają nieznacznie różne gamuty (nie ma dwóch takich samych matryc, filtrów itp, zużycie, wiek też mają wpływ). Z drukarkami jest jeszcze gorzej. Gamut zależy od atramentu i papieru, a nawet oświetlenia, w którym będziemy oglądać zdjęcie. Ta sama drukarka będzie miała inny gamut na papierze firmy X a inny na firmy Y.

Profile ICC– (International Color Consortium). Precyzyjne i spójne zarządzanie barwami wymaga dokładnych profilów zgodnych ze standardem ICC dla wszystkich urządzeń przetwarzających barwy. Na przykład, bez poprawnego profilu skanera doskonale zeskanowany obrazek może w innej aplikacji wyglądać nieprawidłowo - po prostu z powodu różnic między przestrzenią barw skanera, a przestrzenią programu wyświetlającego ten obrazek. Takie mylące odwzorowanie może prowadzić do straty czasu na niepotrzebne, a nawet potencjalnie szkodliwe “korekty” obrazka, który już jest prawidłowy. Dzięki dokładnemu profilowi program importujący obrazek może przeliczyć wszystkie różnice w przestrzeniach barw, skonwertować je do przestrzeni barw urządzenia wyjściowego (np. monitora, którego profil też jest brany pod uwagę) i wyświetlić skan w jego rzeczywistych barwach.
Profil stanowi matematyczny opis przestrzeni barw danego urządzenia, zakresu jego dynamiki (opisuje maksymalne gęstości optyczne, odcień i jasność punktu bieli i czerni danego urządzenia). Na przykład, profil aparatu informuje system zarządzania barwą o tym, jak "widzi" barwy aparat. Profil zawiera „przepis”, w jaki sposób barwę RGB zapisaną w przestrzeni danego urządzenia odwzorować w przestrzeni LAB. Odwołując się do przykładu z językami, profil to tłumacz z języka angielskiego na esperanto i na odwrót. Ten tłumacz nawet „nie wie”, że istnieje inny język. To tłumaczenie obsługuje inny tłumacz (profil) znający esperanto i polski. Zapewnia to „zgodność w przód”, bo dzięki temu możliwa będzie obsługa urządzeń, których jeszcze nie wymyślono.


System zarządzania barwą wykorzystuje profile następujących typów:

Profile monitorów - opisują sposób odtwarzania barw przez monitory. Profil monitora jest absolutnie najważniejszy i należy utworzyć go w pierwszej kolejności. Jeżeli barwy wyświetlane na ekranie nie odpowiadają rzeczywistym barwom w dokumencie, nie uda się uzyskać spójności barw.
Profile urządzeń wejściowych - opisują barwy, które będą przechwytywane lub skanowane za pomocą urządzeń wejściowych. Jeśli aparat cyfrowy umożliwia wybór różnych profilów, zaleca się wybór profilu Adobe RGB. W przeciwnym wypadku należy wybrać profil sRGB (profil domyślny większości aparatów). Użytkownicy zaawansowani mogą pomyśleć o wyborze profilu dostosowanego najlepiej do posiadanego sprzętu (i oświetlenia) – np. w programie Capture One. Jeśli fotografujesz w RAWach, to ustawienia aparatu nie mają znaczenia. Profil jest przypisywany dopiero w momencie otwarcia pliku w Adobe Camera RAW, lub innym konwerterze (Capture One czy RawShooter). Camera RAW pozwala na konwersję tylko do czterech podstawowych profili. Capture One i RawShooter Premium praktycznie do wszystkich profili zainstalowanych w systemie.
Jak widać z zamieszczonego nieco dalej rysunku, profil np. kamery 20D obejmuje zakres większy od Adobe RGB. To jeszcze jeden punkt przemawiający za używaniem RAWów. Jeśli pstrykasz a JPEGach to aparat dokonuje konwersji do mniejszej przestrzeni barw.
Profile urządzeń wyjściowych - opisują przestrzenie barw urządzeń wyjściowych, takich jak drukarki, minilaby. System zarządzania barwą wykorzystuje je, dokonując prawidłowego przekładu barw wejściowych na barwy z przestrzeni urządzenia wyjściowego. Profil wyjściowy powinien uwzględniać również specyfikę warunków przyszłego drukowania, na przykład rodzaj papieru i tuszu. Większość sterowników drukarek zawiera wbudowane ogólne profile barwne papierów (ang. generic). Przed ewentualnym nabyciem profili niestandardowych (ang. custom), warto je wypróbować. Zwykle producenci przygotowują takie profile generyczne dla swoich własnych produktów (papieru, atramentu itp.). Użycie oryginalnych profili daje zazwyczaj przyzwoite rezultaty, jeśli używamy oryginalnych materiałów. Użycie, niejednokrotnie lepszych, papierów innych wytwórców często nie daje zadowalających wyników na profilach generycznych i wówczas koniecznym jest przygotowanie takiego profilu w dobrze wyposażonej firmie specjalistycznej.
Profile dokumentów - określają konkretne przestrzenie RGB lub CMYK dokumentów. Przypisując profil do dokumentu, co nazywa się również jego znakowaniem, aplikacja informuje o rzeczywistym wyglądzie barw w dokumencie. Na przykład, same przypisania typu "R=127, G=12, B=107" mogą być różnie interpretowane przez różne urządzenia. Jeśli jednak dokument zostanie oznakowany jako dokument z przestrzenią AdobeRGB, wymienione wartości zostaną zinterpretowane właściwie, w tym wypadku jako konkretny odcień purpury.
Jeśli zarządzanie barwami jest włączone, to we wszystkich aplikacjach firmy Adobe nowe dokumenty uzyskują profile zgodne z opcjami przestrzeni roboczej (określanymi w oknie dialogowym Ustawienia kolorów). Dokumenty bez profilu są nazywane nieoznakowanymi i zawierają same wartości barw. W przypadku dokumentów nieoznakowanych aplikacje Adobe wyświetlają barwy na podstawie profilu bieżącej przestrzeni roboczej.

http://www.potoczek.mserwis.pl/obrazki/Urzadzenia.jpg



Typy plików - oj dużo tego: tiff, giff, jpeg.... Niektóre formaty plików pozwalają na osadzanie profili i korzystanie z nich w zarządzaniu barwą: PSD, EPS, Jpeg, PDF i Tiff – inne niestety nie. Pamiętajmy, że RAW to czarno-biały obraz więc i o profilu tam mowy nie ma, ale za to ma w sobie informację o matrycy, więc program typu Capture One, czy Adobe Camera RAW może mu automatycznie taki profil przydzielić. Zwykle przydzielany jest profil generyczny, ale łatwo to zmienić (w przypadku Capture One). O pliku z profilem mówimy, że jest on oznakowany (z angielska „tagged”). Wysyłając taki plik znajomemu wysyłamy mu jednocześnie informację o tym w jakim profilu został on zpisany.

Robocze przestrzenie barw – Adobe Photoshop
Przestrzeń robocza, czasem nazywana również przestrzenią wirtualną, to wewnętrzna przestrzeń aplikacji firmy Adobe (lub innego programu do obróbki grafiki np. Gimp’a), która służy do definiowania i edycji barw. Z każdym modelem barw jest skojarzony profil przestrzeni roboczej.
Profil przestrzeni roboczej pełni funkcję profilu źródłowego wszelkich nowych dokumentów, które korzystają z odpowiadającego mu modelu barw. Na przykład, jeśli profilem przestrzeni roboczej RGB jest profil Adobe RGB ( 1998 ), to każdy nowy dokument RGB będzie zawierał barwy z zakresu Adobe RGB ( 1998 ). Przestrzenie robocze określają również wygląd barw w dokumentach nieoznakowanych

sRGB - opracowana jako standard opisujący uśredniony gamut monitorów CRT (przez Hewlett – Packard i Microsoft). Obecnie monitory potrafią ją w pełni wykorzystać, lecz często i przekroczyć. Laptop (za wyjątkiem paru modeli Apple) to ledwo 1/3 sRGB. Jeśli będziemy TYLKO publikować zdjęcia w sieci to ta przestrzeń jest wystarczająca.
Adobe RGB ( 1998 ) – Najpopularniejsza wśród użytkowników PSa. Powoli staje się za mała, choć jeśli celem jest wywołanie odbitki w laboratorium na np. Frontierze w zupełności wystarczy. Po zainstalowaniu programu Capture One pojawi się w Photoshopie, w Edycja/Ustawienia koloru/Ustawienia/ opcja „Phase One Workflow” z wybraną przestrzenią Adobe RGB jako domyślną. Podobne ustawienia można automatycznie przypisać wybierając w tym samym menu zestaw „Ustawienia koloru dla przygotowania do druku w Europie 2”.

Apple RGB – opracowana przez Apple – trochę więszy gamut od sRGB ale mniejszy od Adobe RGB.

ProPhoto – bardzo duża. 13% poza tym co możemy zobaczyć. Jeśli używamy to MUSIMY pracowac tylko w 16 bitach.

BetaRGB – Opracowana przez Bruce’a Lindblooma ( http://www.brucelindbloom.com/ ). Coś pośredniego pomiędzy Adobe i ProPhoto. Pokrywa swoim zasięgiem chyba wszystkie drukarki. Nieco mniejszy od gamutu najnowszych kamer – np. 350D. Chyba najlepszy do obróbki, jeśli mamy zamiar drukować nasze zdjęcia na sprzęcie wysokiej klasy.


To oczywiście tylko niektóre z istniejących przestrzeni wirtualnych. Jest tego dużo, nawet „dużo za dużo”. ECI-RGB (Euroscale Coated Iso RGB) czy ISO Coated dla CMYK używany w przygotowaniu drukowanych wydawnictw możemy sobie tutaj darować. Fachowcy od drukarstwa i tak wiedzą jak tego używać i to pewnie lepiej od nas.

Poniżej przykładowe gamuty niektórych urządzeń i przestrzeni roboczych (przedstawione jako wycinek z bryły barw dla L=50):

http://www.potoczek.mserwis.pl/obrazki/Gamuty.jpg


Konwersja z jednej przestrzeni barw do drugiej

Jeśli musimy odwzorować barwy zapisane w przestrzeni np. Beta RGB na przestrzeń drukarki, potrzebny jest mechanizm konwersji (w Photoshopie standardowo rolę tę spełnia Adobe ACE).
Cel renderingu określa, w jaki sposób system zarządzania barwami przeprowadza konwersję barw z jednej przestrzeni na inną. Różne cele renderingu są realizowane za pomocą różnych reguł dostosowywania barw; na przykład, barwy przypadające wewnątrz zakresu przestrzeni docelowej mogą być pozostawiane bez zmian, albo modyfikowane w celu zachowania oryginalnego zakresu relacji wizualnych po konwersji na mniejszą przestrzeń docelową. Rezultat wyboru celu renderingu zależy od zawartości graficznej dokumentów oraz profilów określających przestrzeń barw. Niektóre profile dają identyczne rezultaty dla różnych celów renderingu.
Na ogół najlepiej jest używać domyślnego celu renderingu, który został przetestowany przez Adobe Systems pod kątem zgodności ze standardami przemysłowymi. Na przykład domyślny cel renderingu dla ustawienia Ameryka Północna lub Europa to Względny kolorymetryczny. Natomiast domyślny cel dla ustawienia Japonia, to Wizualny.
Cel renderingu można określić w następujących sytuacjach: podczas ustawiania opcji konwersji barw przez system zarządzania barwą, podczas prób ekranowych barw, podczas drukowania kompozycji.

Wizualny – (Perceptual) Program kładzie nacisk na zachowanie wizualnych relacji między barwami, tak aby oko ludzkie postrzegało je jako naturalne, pomimo zmiany samych wartości liczbowych barw. Cel ten nadaje się do zdjęć zawierających wiele barw spoza danej przestrzeni.
Ogólny algorytm rzutowania przedstawia sie następująco: jeśli gamut oryginału jest większy od docelowego, to wszystkie barwy są kompresowane tak, żeby zmieściły się w przestrzeni docelowej. To powoduje zwykle mniejsze nasycenie barw i podniesienie jasności, ale ich relacje pozostają niezmienione. Zachowane są proporcje pomiędzy barwami i „ogólne wrażenie” pozostaje niezmienione. Jeśli źródło jest mniejsze od przestrzeni docelowej, to konwersja odbywa się na zasadzie jeden-do-jeden, czyli bez zmian.
Względny kolorymetryczny – (Relative colorimetric) Program porównuje maksymalne światła przestrzeni źródłowej z maksymalnymi światłami przestrzeni docelowej i odpowiednio przesuwa pozostałe barwy. Barwy poza zakresem są przesuwane na najbliższą barwę, jaką można oddać w przestrzeni docelowej. Metoda względna kolorymetryczna zachowuje więcej oryginalnych barw niż metoda wizualna. W Ameryce Północnej i Europie jest to standard drukarski.
Jeśli gamut oryginału jest większy od docelowego, to barwa źródłowa jest zamieniana na „najbliższą” oryginałowi – zwykle barwę z granicy mniejszego gamutu. W tym sposobie transformacji dwie barwy, których nie można przedstawić w przestrzeni docelowej MOGĄ być rzutowane na jedną barwę wynikową. To może powodować wycinanie wartości barw („clipping”), lub „paskowanie” na wydruku („banding”). Punkt bieli jest rzutowany z jednej przestrzeni do drugiej i dalsze transformacje odbywają się względem punktu bieli – stąd nazwa „relativ”
Absolutny kolorymetryczny – (Absolute colorimetric) Program pozostawia bez zmian te barwy, które znajdują się wewnątrz przestrzeni docelowej. Barwy poza zakresem przestrzeni docelowej są przycinane. Metoda ta nie obejmuje skalowania barw względem docelowego punktu bieli. Taki cel renderingu kładzie nacisk na zachowanie wierności barw kosztem zachowania relacji między nimi; nadaje się do przeprowadzania prób z symulacją druku na konkretnym urządzeniu. Cel ten jest szczególnie przydatny, gdy trzeba sprawdzić wpływ barwy papieru na wygląd barw na wydruku.
Nasycony – (Saturation) Program kładzie nacisk na uzyskanie żywych barw kosztem ich wierności. Jest to cel dostosowany do tworzenia grafiki firmowej, takiej jak np. wykresy lub grafy, gdzie ważniejsze jest uzyskanie jasnych, nasyconych barw, a nie zachowanie dokładnych relacji między nimi (tak jak to ma miejsce w przypadku zdjęć).

Kalibracja

Jeśli chcemy mieć pewność, że na każdym z etapów pracy w systemie zarządzania barwą to, co widzimy na monitorze, czy wydruku jest podobne, wszystkie te urządzenia muszą być skalibrowane.
Monitor – chyba najważniejszy element wymagający precyzyjnej kalibracji. Na monitorze obrabiamy zdjęcia i od tej obróbki zwykle najwięcej zależy. Najprostszym sposobem kalibracji jest użycie Adobe Gamma, albo innego podobnego programu do kalibracji „na oko” (np. Quick Gamma). To nie jest szczyt marzeń, ale nawet taka kalibracja jest lepsza niż żadna. Ważne jest, żeby monitor przed kalibracją był „wygrzany” – min. 30 minut bez „screen savera”. Drugim i zdecydowanie lepszym sposobem kalibracji jest kalibrator sprzętowy. Najczęściej polecany jest „GregtagMacbeth Eye One Display 2”. Nie bez racji - to zdecydowanie najlepsze rozwiązanie. Ale nie jedyne. Jest na rynku sporo tanich kalibratorów i co rusz pojawiają się nowe. Kalibrację monitora trzeba powtarzać zwykle minimum co dwa, trzy tygodnie. Kalibracja to przywracanie urządzenia do z góry określonego stanu i dbanie o jego niezmienność. To jest pierwszy etap użycia kalibratora - w drugim dokonuje on pomiaru wzornika barwnego i na podstawie odczytu określa "gamut" monitora opisując go w tworzonym profilu. Dzięki profilowi monitora zainstalowanemu w systemie, Photoshop (Gimp, Corel czy inny program uzywający zarządzania barwami) jest w stanie przewidzieć jak barwy będą wyświetlone.

Przy korzystaniu z profili generowanych sprzętowo – koniecznie należy usunąć z autostartu „Adobe Gamma Loader”!


Drukarka – jak już pisaliśmy tu problem jest duży, bo potrzebny jest profil dla każdego używanego papieru. Nawet więcej, bo dla każdej kombinacji: ustawienia sterownika – papieru – tuszu i oświetlenia w jakim wydruk będzie oglądany. Poważniejsi producenci papieru udostępniają profile generyczne dla poszczególnych drukarek. Z naszych doświadczeń z Canonem Pixma ip5000 i papierami Ilford’a wynika, że warto zrobić profil „custom”. Producenci tańszych papierów mają klienta w... wiadomym miejscu i wszystko odbywa się na zasadzie „martw się sam”. Na szczęście sytuacja nie jest tragiczna. Można taki profil zrobić i u nas bez kupowania spektrofotometru za minimum 5000 PLN i programu Profile Maker za około 12000 PLN. W USA jest serwis www.drycreekphoto.com pobierający za to ok 50 USD. Kolega Duty robi to za naprawdę niewielkie pieniądze.

http://www.potoczek.mserwis.pl/obrazki/Wydruki.jpg


Balans Bieli, czyli WB

Temat rzeka. I to duża. Prawidłowe ustawienie WB niejednokrotnie przyprawia o ból głowy zawodowców, zwłaszcza jeśli oświetlenie sceny jest mocno mieszanie. Bardzo istotne jest zrozumienie jednej i ważnej prawdy: prawdziwy WB jest potrzebny niezmiernie rzadko. Bardzo wierne oddanie barw na zdjęciach nocnej Pragi nie wyglądałoby ciekawie. Ścisłe i wierne oddanie barw jest ważne przy reprodukcjach obrazów, w katalogach farb i wielu zastosowanich technicznych. W fotografii większość fotografików zgadza się z poglądem, że ważniejszy jest „przyjemny odbiór” często nawet „wyraziste barwy” niż przesadzona wierność barwy. Nasze oczy światło żarówki odbierają jako „ciepłe” i poprawienie zdjęcia tak, że barwy wyglądaja jak w świetle dziennym najczęściej pozbawia zdjęcie pewnego „klimatu”.
Co to jest WB? – coś, co jest szare w rzeczywistości powinno być szare na zdjęciu. Właściwe ustawienie szarości powoduje, że i pozostałe barwy ulegają drobnym przesunięciom i bardziej zbliżają się do tych prawdziwych. Biały i czarny to „szczególne przypadki” szarości. W modelu LAB szary to L= dowolne (0,100) i a = b = 0. W RGB to R=G=B. Ustawienie balansu bieli zależy od temperatury barwowej światła. O różnych porach dnia temperatura barwowa może byc bardzo różna. Dla przykładu żarówka halogenowa to ok 2700-3000°K, normalny dzień ok. 5000-7000°K, w pochmurny dzień może sięgać nawet 12000°K. To jest trochę odwrotnie jak w samolocie  kolor cieplejszy w odbiorze ma niższą temperature barwową. W starszych aparatach i kamerach video na przedniej części ustrojstwa był taki „mały, biały” kawałek plastiku. To właśnie było „to coś” do określenia WB. W nowych kamerach zwykle jest to realizowane programowo ale w obydwu przypadkach efekt często bywa żałosny. Jak sobie z tym radzić? Jeśli oświetlenie sceny jest w miare jednorodne, to nie jest to trudne. Dużo łatwiejsze w RAW, ale i w JPEG też się da.
Korekta WB – sposobów na poprawę WB jest dużo. Skupimy się na tych najtańszych. Nie będziemy polecać zakupu tablicy GregtagMacbeth za 300 USD. Jak ktoś „dojrzeje” do zakupu, to i będzie wiedział wystarczająco dużo, jak tego używać
Jednym ze sposobów zarówno dla RAWów, jak i JPEGów jest tzw. Custom WB. Wykonujemy zdjęcie białej kartki papieru. Najlepiej nadaje się do tego papier fotograficzny albo biała strona karty Kodaka. Zwykły papier „gazetowy” nie jest dobry. Z reguły jest podżółcony. Ważne jest, żeby żaden z kanałów RGB nie był „przepalony”. Światłomierz w aparacie zakłada, że obiekt odbija tylko 18% światła, tymczasem biała kartka odbija aż 90%. Zdjęcie trzeba niedoświetlić. Białe trochę zszarzeje i o to chodzi. Zwykle, jeśli aparat jest na „auto” nic nie trzeba robić – światło zmierzone od białej powierzchni automatycznie spowoduje niedoświetlenie kadru o około 2 f-stopy. Biała strona karty Kodaka naświetlona w „auto” będzie bardzo zbliżona odcieniem do szarej strony karty naświetlonej poprawnie. Tak naświetloną kartke ustawiamy według instrukcji aparatu jako „custom WB” i mozna pstrykać dopóki warunki się nie zmienią. To lepsze niż auto WB, ale są lepsze sposoby.
RAW – najprostszym sposobem jest znalezienie miejsca o neutralnej szarości i kliknęcie pipetka WB w Camera RAW, C1, czy RawShooterze. Miejsce niekoniecznie musi byc wizualnie szare. To może być białko oka, czarna źrenica, szary kamień, kawałek betonu, czy cokolwiek, co w naturze jest szare. Zęby się nie nadają! Większośc europejczyków ma je lekko podżółcone a kolornik u dentysty liczy kilkadziesiąt odcieni – żaden nie jest biały lub szary. Lepszym sposobem jest posiadanie wzorca. Nawet niedoskonały wzorzec jest lepszy niż nic. Ostatnio popularność uzyskał WhiBal Michela Tapesa. Instrukcja co to za zwierzę i jak używac jest tu: http://www.rawworkflow.com/ koszt to ok. 40 USD plus wysyłka. Proste i skuteczne.
WhiBal’a można próbować „podrobić”. Podróba będzie kaleka i ułomna ale może trochę pomóc. Papier fotograficzny zadrukowujemy czarnym tuszem z wypełnieniem około 15-20% (można przygotowac w PS fill 20%) i uzywamy jak WhiBal’a. Papier powinien być zadrukowany bo żaden z kanałów nie może zostać prześwietlony. Biała kartka w scenie prawidłowo naświetlonej niebezpiecznie zbliża się do granicy przepalenia któregoś z kanałów. Papier foto też ma swoje tajemnice. Jedne papiery lepiej odbijają UV inne gorzej. Z reguły papiery matowe są nieco lepsze. Próby z Ilford Smooth Pearl dały przyzwoite rezultaty. Ale i tak WhiBal wypada zdecydowanie lepiej.
Mozna też samemu pojeździć suwakami, ale to często zadanie karkołomne i wymagające sporego doświadczenia.
JPEG - musisz tego używać ? naprawdę ? No dobra, jak koniecznie chcesz, to podobnie jak w RAWach. W PSie włącz levele, kilknij na pipetkę czarną lub białą i spróbuj klinkąć odpowiedni element na zdjęciu – czarny lub biały. Na końcu spróbuj środkowej pipetki (szarej) i kliknij na czymś neutralnie szarym. Efekt? No cóż – cudów się nie spodziewaj, histogram będzie szczerbaty jak obszczymurki spod budki z piwem  Można używac z WhiBal. Instrukcja jak wyżej. Tyle, że jako wzornika używasz tej ciemniejszej kartki WhiBal.
Jest jeszcze wiele sposobów korekcji WB. Adobe zalecał kiedyś użycie Leveli i obcięcie histogramu dla poszczególnych kanałów RGB – dla każdego z osobna, tak, żeby usunąć „puste” nieużywane częsci „z góry” i „z dołu”. Nie rób tego na wspólnym RGB tylko dla kazdego kanału z osobna. To raczej sposób z gatunku „tonący brzytwy się chwyta”. Ogólnie mało skuteczne, no i co zrobić jak histogram jest od 0 do 255 bez pustych miejsc? Inny sposób nazwany 90% można znaleźć tu: http://www.photoworkshop.com/registered/softwarecinema/adobecs2.html trzeba kliknąć w Adobe PhotoShop CS i potem Eddie Tapp i dalej „90% Method”. Obejrzeć warto, bo przy okazji jest tam trochę na temat korekty poszczególnych, nazbyt wysyconych barw. (może być konieczne zarejestrowanie się – wystarczy podać adres mailowy)



Zasady zarządzania barwą w Photoshopie – czyli to, co już częściowo było tylko bardziej precyzyjnie


1. Każdy dokument (zdjęcie ) musi mieć profil!
Każde urządzenie ma swoją charakterystykę, a co za tym idzie – własny profil. Więc każde zdjęcie pochodzące z tego urządzenia musi posiadać profil. To jest pierwszorzędna zasada w Photoshopie (i ogólnie w systemie zarządzania barwą).
Profil „podłącza” dane urządzenie do PCS (Profile Connection Space) i pozwala pracować nad danym zdjęciem w zarządzanym kolorystycznie „przepływie pracy” (workflow). Gdy Photoshop otwiera zdjęcie - sprawdza, czy ma ono osadzony profil – jeśli nie, program pomaga go znaleźć. Po zakończonej obróbce zdjęcie także musi mieć profil – np. jeśli ma być drukowane na drukarce wielkoformatowej, powinno być skonwertowane do jej profilu (najlepiej zrobić to wykonując skonwertowaną kopię a oryginał zachowując dla siebie).


2.Każda konwersja w Photoshopie wymaga dwóch profili - wejściowego i wyjściowego ( poprzez PCS )!

Profil >> PCS (Profile Connection Space) >> Profil

Zdjęcie jest zawsze konwertowane z jednej przestrzeni barw do innej. Potrzebny jest profil „źródłowy” (który mówi skąd pochodzi zdjęcie) i profil „docelowy” (który mówi, gdzie wynikowo się znajdzie). Te terminy opisują sposób użycia danego profilu, a nie jego właściwości (wejściowy, wyjściowy). Oznacza to, że np. profil drukarki, albo monitora może być raz użyty jako profil źródłowy, a innym razem jako docelowy. W każdym okienku Photoshopa dotyczącym konwersji barw znajdziemy opis: „przestrzeń źródłowa” i zapytanie „przestrzeń docelowa”? (dodatkowo opcję wyboru celu konwersji).


3.Prawdziwe i symulowane konwersje – unikajmy tych pierwszych do ostatniego etapu pracy!

Zasada 3 mówi o tym, że należy unikać konwersji barw . Ale czyż nie o to chodzi w Photoshopie? Jakże inaczej mamy się przekonać co wyjdzie na wydruku, jeśli nie skonwertujemy zdjęcia z RGB do np. CMYK? W Photoshopie, i w zarządzaniu barwą ogólnie, kładzie się silny nacisk na unikanie zbędnych konwersji i opóźnianie ich do ostatnich stadiów obróbki.
Podczas każdej konwersji, np. z AdobeRGB do RGB drukarki, istnieje realne zagrożenie nieodwracalnej straty barw na zdjęciu, a co za tym idzie degradacja jego jakości. Photoshop jest oczywiście w stanie dokonać optymalnie takiej konwersji, co zmieni wartości RGB każdego piksela na zdjęciu. Ale Photoshop ma także o wiele lepsze rozwiązanie – potrafi zasymulować efekt wynikowy konwersji bez jej dokonywania (próba ekranowa, ang. softproofing) . Dzięki temu możemy zobaczyć na ekranie monitora symulację wydruku bez degradującej operacji na samym zdjęciu. Jeśli efekt nas nie zadowala – możemy kontynuować pracę na pełnym zakresie barw.


Zakończenie - Naprawdę dobrnąłeś aż tutaj? Szczere gratulacje i dzięki, że zechciałeś nas wysłuchać. Jeśli chcesz wiedzieć więcej, to szczerze polecamy książki wymienione na początku. Jeśli czegoś nie rozumiesz, lub masz wątpliwości, to proszę pytaj. Postaramy się odpowiedzieć na każde pytanie. Oczywiście w miarę naszej wiedzy.

Zamierzamy napisać drugą część poruszającą nieco szerzej zagadnienia związane z obróbką barwną w Photoshopie. Mamy nadzieję, że ukaże się niebawem.


Janusz Body & Duty

Poprosze o streszczenie :roll: (typu: co, jak, gdzie, za ile kupic? ;) )

Otrzymaliśmy od kilku osób pytania na PM dotyczących kalibracji i „zastępczych” rozwiązań w rodzaju QuickGamma czy Adobe Gamma.

Jak już pisaliśmy, QuickGamma (QG), czy AdobeGamma (AG) jest lepsze, niż nic. Kalibrator dokonuje pomiarów w wielu punktach. Ustawiając każdą ze składowych RGB w QG, czy AG dokonujemy „pomiaru na oko”, praktycznie w jednym punkcie, a reszta jest aproksymowana prostą. Wszystko dobrze, jeśli odchylenia są niewielkie. Dużo gorzej, jeśli naprawdę odchylenia są duże. Zobaczmy to na wykresach poniżej.

Podobnie jest z balansem bieli. Odbiór szarości zależy od wielu rzeczy. Ponoć nawet nastrój ma wpływ. Wizualna ocena zafarbu to naprawdę duża sztuka i niewiele osób potrafi to dobrze ocenić „na oko”. Kalibrator pozwala pomierzyć nie tylko wrażenia barwne, ale dokładnie luminancję, poziom czerni i bieli i zapisać te dane w profilu.

Wykonałem kalibracje (GregtagMacbeth Eye One Display 2) trzech różnych urządzeń:

1. Monitor LCD – Samsung SyncMaster 214T 21” (1600x1200) – nowy
2. Laptop Gericom z matrycą 1400x1050 – dwuletni
3. CRT – MAG 796 FD z Trinitronem – czteroletni

Gamuty poszczególnych urządzeń na rysunku poniżej. CRT ma gamut zblizony do LCD . Przedstawione tu gamuty są dla Luminancji L=50. Najistotniejsze - 4 letni trinitron ma wypalone czerwone piksele. W trakcie kalibracji ustawienie R = 100% nie pozwala osiągnąć zrównoważenia barw. B i G dają się ustawić „na zielonym polu indykatora” w położeniu ok 80-85%. Ale o tym dowiedziałem się dopiero używając kalibratora.

Wykresy gamutów dla L=50 to duże uproszczenie i nie można na tej podstawie jednoznacznie ocenić jakości urzadzenia. Trzeba porównywać w 3D całą bryłę barw danego profilu z innym - a tego na płaskim wykresie pokazac się nie da. Niektóre urzadzenia lepiej się spisują w światłach, inne w cieniach.

Monitor CRT musiał mieć ustawiony kontrast na maximum i jasnośc również na 100%. Pomimo tego nie osiągnął minimum przyzwoitości 90 cd/m2.

Gamut laptopa doskonale odpowiada na pytanie często zadawane na forum, czy laptop nadaje się do obróbki zdjęć. Odpowiedź może byc nieco zaskakująca. TAK ale tylko jeśli jest skalibrowany sprzętowo! Po oprofilowaniu – wyświetlacz pokaże barwy w miarę wiernie, ale w słabym zakresie. Od biedy da sie używać. Bez kalibratora to niestety tragedia. Tak więc w przypadku konieczności użycia laptopa sens zastosowania kalibratora rośnie bardzo !

http://www.potoczek.mserwis.pl/obrazki/GamutyMon.jpg




Poniżej kolejne rysunki obrazujące wyniki kalibracji.

1. Samsung 214T

http://www.potoczek.mserwis.pl/obrazki/SyncMaster.jpg


2. Laptop. Proszę zwrócić uwagę jak mocno w dół jest odchylona charakterystyka niebieska i jak mocno w górę odbiegają R i G – tego Adobe Gamma czy Quick Gamma zniwelować się nie da!!!

http://www.potoczek.mserwis.pl/obrazki/GericomKalib.jpg


3. CRT – trochę stary i wypalony – mocno eksplowatowany po 15-16 godzin na dobę.

Odchylenia krzywych w poszczególnych kanałach są „prawie liniowe” ale widać „zużycie” luminancji no i pomimo wielu prób nie udało mi się wzmocnić czerwieni na tyle, żeby kalibrator stwierdził, że jest „przyzwoicie”.

http://www.potoczek.mserwis.pl/obrazki/796FD.jpg


Podsumowując – widać wyraźnie, że im lepszy monitor tym mniej roboty dla kalibratora (co absolutnie nie oznacza, że kalibrator jest zbedny). Biednemu zawsze wiatr w oczy...

Panowie, wielkie dzieki za wasza prace!
Mam pytanie jak kalibruje sie stanowisko dwumonitorowe. Zastanawialem sie i nie doszedlem do zadnych logicznych wnioskow. Przeciez kalibrator taki jak opisaliscie tworzy jeden plik z profilem. Moze cos przeoczylem w instrukcji, bo mam jeden monitor, ale zastanawiam sie nad dokupieniem drugiego.

Panowie, wielkie dzieki za wasza prace!
Mam pytanie jak kalibruje sie stanowisko dwumonitorowe. Zastanawialem sie i nie doszedlem do zadnych logicznych wnioskow. Przeciez kalibrator taki jak opisaliscie tworzy jeden plik z profilem. Moze cos przeoczylem w instrukcji, bo mam jeden monitor, ale zastanawiam sie nad dokupieniem drugiego.
Kalibrator rzeczywiście może oprofilować na raz jeden monitor - opisane to jest w jego specyfikacji.
Do niedawna możliwe było używanie tylko jednego skalibrowanego monitora w Windows - drugi mógł służyć jako "narzędziownia".
Na szczęście Microsoft udostępnił narzędzie, które rozwiązuje problem:

http://www.microsoft.com/downloads/details.aspx?FamilyId=1E33DCA0-7721-43CA-9174-7F8D429FBB9E&displaylang=en

Tu masz sporą dyskusję nad jego zastosowaniem - bo nie obyło się bez problemów, na szczęście Gary Voth z Microsoftu pomagał w ich rozwiązaniu:

http://forums.robgalbraith.com/showflat.php?Cat=0&Number=373630&page=0&fpart=all&vc=1

Jakie monitory chcesz zestawić razem?

Ciekawostka historyczna – próbowano też rozszczepiać światło pryzmatem i mierzyć poszczególne składowe na osobnych CCD.

Czy aby na pewno jest to ciekawostka historyczna? Przeciez wlasnie teraz szturmuja rynek kamery 3CCD z trzema przetwornikami i pryzmatem rozszczepiajacym swiatlo na trzy skladowe.

D.

Czy aby na pewno jest to ciekawostka historyczna? Przeciez wlasnie teraz szturmuja rynek kamery 3CCD z trzema przetwornikami i pryzmatem rozszczepiajacym swiatlo na trzy skladowe.

D.

Jednak troche historyczna. Pomysł z pryzmatem był używany już w połowie lat 80-tych. :-) Teraz go odgrzebano " z mroku dziejów".

przeczytalem. informacje w sumie w duzej czesci mi znane, ale dobrze przygotowane i podane.

swoja droga, to dla osob majacych stycznosc (rowniez) z drukiem, moge tez popdpowiedziec inna pozycje literatorowa: "Drukowanie cyfrowe dla profesjonalistow" niejakiego Johnsona (wyd. RM). tlumaczyla moja malzonka i z podgladania tresci, wychodzi mi, ze dosc ciekawa lektura :) rowniez jest o zarzadzaniu kolorami :)

Do niedawna możliwe było używanie tylko jednego skalibrowanego monitora w Windows - drugi mógł służyć jako "narzędziownia".
Na szczęście Microsoft udostępnił narzędzie, które rozwiązuje problem:

http://www.microsoft.com/downloads/details.aspx?FamilyId=1E33DCA0-7721-43CA-9174-7F8D429FBB9E&displaylang=en

Tu masz sporą dyskusję nad jego zastosowaniem - bo nie obyło się bez problemów, na szczęście Gary Voth z Microsoftu pomagał w ich rozwiązaniu:

http://forums.robgalbraith.com/showflat.php?Cat=0&Number=373630&page=0&fpart=all&vc=1

Jakie monitory chcesz zestawić razem?


Wielkie dzieki :)
Mam Compaq P1210 i chce kupic drugi taki sam. Z tego co pamietam, to sa chyba metkowane przez CPQ Diamondtrony

no super, juz wczesniej pisalem ze pisze z tego prace inz. i musze powiedziec ze po przeczytaniu tego tekstu odnioslem wrazenie ze zrodlowe materialy byly takie same ;) ale moge sie mylic.

mam pytanie czy ktos uzywa xrite monaco ? lub porownywal go z Eye One ?
ciekawym rozwiazaniem jest tez spyder jednak z pewnego zrodla dowiedzialem sie ze sa to urzadzenia niestabilne i warto dolozyc to 300 pln do czegos powazniejszej firmy.

Lame pytanko,

350d mam ustawiony na sRGB, monitor skalibrowany Adobe Gamma - siakiś CRT CTX. Zainstalowałem jakiś programik MS do zarządzania kolorami pod XP (jako domyślny ustawiłem profil monitora z kalibracji), wywaliłam Adobe Gamma Loader z Autostartu . I teraz odpalam PS, w którym widzę inne kolory (jaśniejsze, jakby więcej cieni), a gdy podglądam w przeglądarce XP - też inne. Pytanie Jak ustawić CS2 (plizzz, krok po kroku i gdzie (w jakim menu), bym widział jednakowe kolory :
- PS i przeglądarce XP
- IE na stronie WWW
- na papierze po odberaniu odbitek z laba

Lame pytanko,

350d mam ustawiony na sRGB, monitor skalibrowany Adobe Gamma - siakiś CRT CTX. Zainstalowałem jakiś programik MS do zarządzania kolorami pod XP (jako domyślny ustawiłem profil monitora z kalibracji), wywaliłam Adobe Gamma Loader z Autostartu . I teraz odpalam PS, w którym widzę inne kolory (jaśniejsze, jakby więcej cieni), a gdy podglądam w przeglądarce XP - też inne. Pytanie Jak ustawić CS2 (plizzz, krok po kroku i gdzie (w jakim menu), bym widział jednakowe kolory :
- PS i przeglądarce XP
- IE na stronie WWW
- na papierze po odberaniu odbitek z laba


Przy korzystaniu z profili generowanych sprzętowo – koniecznie należy usunąć z autostartu „Adobe Gamma Loader”!

Adobe Gamma to nie jest kalibracja sprzętowa. Ten "jakiś programik MS" to co to? Aplet do Color Management?

Chyba nie doczytałeś tego co napisaliśmy - albo ustaw 350D na AdobeRGB albo rob w RAWach

1. IE NIE MA OBSŁUGI PROFILI - tu sie nic zrobic nie da.
2. Przegladarka XP - jw. Polecam FastStone ma CMS (Color Management System)
3. Im gorszy monitor tym bardziej potrzebna jest kalibracja sprzetowa. Paradoks ale im lepszy monitor tym mniej "do roboty" ma kalibrator. Ale też jest potrzebny.

Można zasymulowaćw Photoshopie widok IE: widok/próba kolorów i ustawienie próby/monitor RGB. Później kombinacja klawiszy ctrl+y przełącza na "przewidywany" widok w IE.

Ogólnie to monitor jest najważniejszą częścią systemu i bez poprawnej kalibracji nie ma nadzieji na zachowanie spójności. Zwykle to nie lab źle wywołuje tylko źle oprofilowany monitor "oszukuje" twórce. Dobrze jest zapytać w labie czy moga udostępnic profil - nawet jeśli oddaje się im w sRGB to jeśli maja profile to przynajmniej wiadomo, że maszyna jest oprofilowana.

Przeczytaj proszę jeszce raz to co napisaliśmy. Tego się "na skróty" w postaci "recepty" wyjaśnić nie da. I włącz ten AdobeGamma Loader :)

Janusz

no super, juz wczesniej pisalem ze pisze z tego prace inz. i musze powiedziec ze po przeczytaniu tego tekstu odnioslem wrazenie ze zrodlowe materialy byly takie same ;) ale moge sie mylic.

Źródła podaliśmy na wstępie artykułu – jeśli masz jakieś inne, ciekawe, podziel się informacjami.

mam pytanie czy ktos uzywa xrite monaco ? lub porownywal go z Eye One ?

Nie wiem, kto przejął kogo, ale firmy się połączyły. Zobacz fajerwerki: http://www.xrite.com/
i info o „ślubie” : http://www.gretagmacbeth.com/index/about/announce.htm

Niedługo wybór się skurczy :)

Ja bym zdecydowanie stawiał na Eye One Display 2 – jeśli chodzi o kalibrację monitorów.
Na razie cena w Polsce to ok. 1120 zł netto.
Są już zapowiedziane w sprzedaży tańsze rozwiązania Gretag/Pantone – Huey i Display LT,
ale nie obsługują ustawiania luminancji – co nie jest zbyt profesjonalne.
Porównanie tutaj:

appendix (potoczek.mserwis.pl/obrazki/appendix_a-en.pdf)

Dotarły do mnie zapytania o koszty kalibracji całego systemu: aparat, monitor, drukarka, skaner.

A więc – aparat.

Zdania są podzielone, jeśli chodzi o profilowanie aparatu we własnym zakresie. Tworzenie profilu zależne jest mocno od oświetlenia, użytego obiektywu, a nawet egzemplarza aparatu.
Można polegać na profilach „generic” jakie zawiera Adobe Camera Raw, albo C1Pro. Można też kupić uznane profile Magne Nielsena do C1Pro (http://etcetera.cc/pub/ ) – cena to ok. 30$, możliwa płatność kartą kredytową – profile udostępniane są w niedługim czasie na ftp.
Kupiłem w ten sposób profile do 1DMKII – poprawiają sporo w aspekcie światło/cień – równoważą lepiej zafarby i zieleń-czerwień – tu znowu łatwiej zachować zbalansowanie tych odcieni barw (tak jest w przypadku 1DMKII).
Mam wzornik Gretag Macbeth SG i oprogramowanie Profile Maker 5.05 z opcją Camera.
W końcu wygospodaruję trochę czasu i zrobię testowo profile swojego aparatu – jeśli będzie to sensowne, to podejmę się oprofilowania innych aparatów dslr Canona. W grę wchodzi światło studyjne (lampy Bowens 750 Pro, albo Elfo) i dzienne. Myślę, że neutralnym obiektywem byłby 24-70 2,8 L albo 70-200 2,8 IS L.

Monitor:

Zdecydowanie polecam Eye One Display 2 – niesamowite narzędzie za całkiem rozsądne pieniądze. Niedługo ukaże się do tego kalibratora oprogramowanie Eye One Match 3.6 (na razie jest 3.4) – z Display 2 będzie możliwe tworzenie profili monitora w wersji ICC 4.1 (zalety tutaj: http://www.color.org/advantagesv4.pdf ) Z tańszymi (Huey, Display LT) – w poprzedniej specyfikacji 2.0. Ci, którzy już zainwestowali w Display 2 nie stracą – wręcz zyskają – co się rzadko zdarza w dzisiejszych czasach, przy wprowadzaniu nowych rozwiązań.
Droższym rozwiązaniem jest Eye One Pro – spektrofotometr sprzedawany w różnych konfiguracjach software’owych, w cenie od 995 Euro netto (Eye One Design) - do 4850 Euro netto (Profile Maker 5 Photo Eye-One + iO bundle). Eye One Pro warte jest uwagi, jeśli planuje się tworzenie profili drukarek, albo minilabów – w takim przypadku należy dokładnie przemyśleć wymagania stawiane przez nas oprogramowaniu – dopiero ono zapewnia jakość i elastyczność działania.
Wspomnieliśmy z Januszem w artykule, że kalibrację i profilowanie monitora należy powtarzać cyklicznie – co 2-3 tygodnie. Odpada więc ciągłe umawianie się z kimś na kalibrację usługową (nawet towarzyską) – po kilku miesiącach każdemu się znudzi takie bieganie.

Często jak mam ważne zdjęcia, albo w większej ilości i nie chcę żadnej wpadki – to przed ich konwersją kalibruję monitor dodatkowo. Monitor trzeba też skalibrować ponownie jeśli zmieniło sie oświetlenie zewnętrzne w miejscu pracy. Niewłaściwe oświetlenie „wokół” monitora często skutkuje zbyt ciemnymi lub zbyt jasnymi odbitkami.
W zakresie kalibracji monitora, podsumowując – najlepszym wyjściem jest posiadanie własnego sprzętu (potraktujmy to jak zakup lampy, albo kolejnego obiektywu).
Jeszcze raz mocno podkreślę konieczność dobrego skalibrowania i oprofilowania monitora – to węzeł całego układu. Źle skalibrowany uniemożliwi poprawny wydruk, czy uzyskanie odbitki w labie i trudno tu winić lab, skoro to plik jest źle przygotowany.


Drukarka:

Tu trzeba posiadać specjalny wzorzec, najczęściej składający się z 918 pól (lub więcej), który drukujemy przy zachowaniu specyficznych ustawień w Photoshopie/sterowniku drukarki.
Chodzi o powyłączanie zarządzania barwą przy otwieraniu wzorca w Photoshopie (nie przydzielamy profilu, ani nie konwertujemy ):

http://potoczek.mserwis.pl/obrazki/open.jpg

Drukowanie bez przeskalowywania, a jeśli już będzie to konieczne – metodą najbliższego sąsiada. Z poniższymi ustawieniami w oknie drukowania (CS2):

http://potoczek.mserwis.pl/obrazki/print.jpg



W sterowniku drukarki także należy sporo pozmieniać, w zależności od producenta i modelu.
Generalnie:
1. wybieramy typ papieru najbardziej odpowiadający stosowanemu przez nas – można coś wydrukować i wizualnie ocenić, czy przy takim ustawieniu pokrycie tuszem jest równomierne, bez smug i zacieków.
2. wyłączamy wszystkie opcje ICM (zarządzania barwą w sterowniku),
3. print quality – custom (ustawienia własne – tu najlepiej ustawić jakość maksymalną, drukowanie półtonów rozproszone)
4. color adjustment – manual,
5. wyłączamy wszystkie opcje optymalizujące zdjęcia – podbijanie kontrastu, barw – nic automatycznie!

Wydruk powinien wyschnąć przez jakiś czas (najlepiej 24 h ) – potem przy pomocy spektrofotometru i specjalnego oprogramowania mierzymy pola pomiarowe na wydruku, program porównuje je z plikiem referencyjnym (zawierającym wartości RGB wzorca ).
W zależności od jakości oprogramowania możemy wyliczyć profil z różnymi opcjami nasycenia, szarościami neutralnymi albo w odcieniu bieli papieru, z uwzględnieniem rozjaśniaczy optycznych zawartych w samym papierze (odbijają promienie UV i papier wydaje się bielszy – taki trick producentów), zoptymalizowanym oddaniem barw nasyconych albo w całym zakresie, a nawet z uwzględnieniem światła, w jakim wydruki będą oglądane (np. można zrobić profil pod konkretne światło w galerii, wtedy wydruki będą wyglądały optymalnie, szczególnie czarno-białe).
Opcji jest sporo, więc niedoświadczony posiadacz spektrofotometru może zmarnować mnóstwo materiałów i czasu, zanim dojdzie do zadowalającego wydruku.
Można zlecić tę ciężką pracę firmie specjalizowanej – ceny na polskim rynku wahają się od 50 do 750 (!) zł. netto za jeden profil drukarki – dla jednego układu papier-tusz-drukarka. Najlepiej znaleźć firmę, która daje gwarancję zadowolenia – nie zostawi klienta z nieciekawymi wydrukami, ale pokieruje i wyjaśni, gdzie leży błąd.
Wykonuję takie profile w swojej firmie – dla członków CB po promocyjnych cenach.

Ważne – po słabych drukarkach nie należy się spodziewać super wyników przy użyciu profili! Profile umożliwią tylko zobaczenie na ekranie skalibrowanego monitora tego, co potem otrzymamy z drukarki. Czasem jest to widok nieciekawy – dlatego zaleca się otwarcie gotowego do wydruku obrazka w 2 kopiach – obok siebie i konwersję jednej z nich. Zmiany na gorsze wystąpią prawie zawsze – ale wtedy mamy szanse ponaginać trochę krzywymi, tak, żeby kopia przeznaczona do druku zbliżyła się ponownie do oryginału.
Możliwe jest zrobienie idealnego profilu – opisującego dokładnie możliwości słabej drukarki, ale i zrobienie niedokładnego profilu doskonałej drukarki.
Wydruki należy oglądać przy właściwym oświetleniu. Standardem jest illuminant D50 – źródło światła zbliżone do dziennego. Można kupić wiele rozwiązań fabrycznych – niejednokrotnie za kosmiczne pieniądze, zapewniających odpowiednie warunki oceny.
Najtańszym, wypraktykowanym przeze mnie i wielu moich znajomych jest oświetlenie żarówkami Solux (http://www.eiko-europe.de/produkte/solux_technik.htm) Są to żarówki halogenowe w oprawie MR-16, 50W, 12V, 4700K . Sporo praktycznych uwag nad ich zastosowaniem jest w tym wątku anglojęzycznego forum: http://forums.robgalbraith.com/showflat.php?Cat=0&Number=373963&page=0&fpart=all&vc=1
Wydruki na oprofilowanej drukarce należy wykonywać zawsze z tymi samymi ustawieniami w photoshopie/sterowniku drukarki, na tym samym papierze i z tym samym tuszem – jak się to zrobiło drukując test do profilowania.

Skaner:

Wykorzystuje się specjalny wzorzec (najczęściej) IT8.7 (w formie przeźrocza, negatywu lub wydruku – zależnie od rodzaju skanera).
Wzorzec jest skanowany na skanerze – także przy wyłączeniu wszelkiego podbijania krzywych, wyostrzania, opcji przywracania barw itp.
Podczas profilowania Epsona 4870 w pracy ustawiałem 300dpi , rodzaj dokumentu i wymaganą głębię bitową (24 albo 48 ) – przy opcjach automatycznych był przycisk „reset” – naciśnięcie rozwiązywało sprawę prostowania krzywych i innych automatyk, które się włączyły po wyświetleniu podglądu.
Zeskanowaną odbitkę wczytałem do programu do profilowania, dodatkowo z wzornikiem otrzymałem plik referencyjny zawierający dane pomiarowe (wzornika). Program pomierzył skan i porównał z danymi z pliku – szybko wyliczył profil i odtąd widzę wierne barwy na skanach :)

Istnieją darmowe programy do tworzenia profili skanera: http://www.argyllcms.com/ ,
dość tanie: http://www.pictocolor.com/incamera.htm ,
albo kosmicznie drogie jak Profile Maker firmy Gretag Macbeth (inne: google).

Problemem jest zdobycie wzornika – oryginalne tanie nie są. Dobrym rozwiązaniem jest zakup wysyłkowo: http://www.targets.coloraid.de/ - kupowałem, polecam.

Janusz,

Przeczytałem na tyle uważnie na ile moja (nie)wiedza na ten temat pozwoliła mi zrozumieć tekst.
Monitor "kalibrowany" z użyciem Adobe Gamma.
Tak, aplet Color Management.

Dzięki za podpowiedź

Zmieniam aparat na AdobeRGB.. a przy zapisie do JPEG dla web'a konwersja na sRGB

Ja monitor ustawiam zgrubnie programem wiziwyg xp (http://www.praxisoft.com/pages/products.wiziwyg.html); uważam że lepszy od AdobeGamma.

mam pytanie odnosnie zestawow do kalibrowania monitora i drukarki na www.colourconfidence.com
czy ktos uzywal takiego zestawu za okolo 400 eu i czy warto cos takiego kupic ?

mam pytanie odnosnie zestawow do kalibrowania monitora i drukarki na www.colourconfidence.com
czy ktos uzywal takiego zestawu za okolo 400 eu i czy warto cos takiego kupic ?

Nie da się odpowiedzieć na to pytanie lepiej niz zrobił to już Duty w poście #13 (nomen omen).

Kliknij tez na link appendix w w/w poście.

Janusz

mam pytanie odnosnie zestawow do kalibrowania monitora i drukarki na www.colourconfidence.com
czy ktos uzywal takiego zestawu za okolo 400 eu i czy warto cos takiego kupic ?
Nie bardzo widzę na stronie Colour Confidence jakiekolwiek rozwiązanie za 400 Euro nadające się do monitora i drukarki jednoczesnie. Możesz wskazać dokładniejszego linka?
Przemyśl sprawę - ilu profili papierów będzie potrzeba, nawet jeśli ktoś prowadzi minilab? 3-4? To samo dotyczy drukarki atramentowej - wybiera się papier, na którym będziemy najwięcej drukować i dla niego robi się profil.
Naprawdę najlepiej jest zaopatrzyć się w dobry kalibrator do monitora, a różnicę w cenie przeznaczyć na porządne oświetlenie do oceny barw i zakup profili do najczęściej używanych materiałów. Wyjdzie o wiele taniej, niż zakup najtańszego Eye One Photo (a oświetlenie i tak będzie niezbędne). Profil wykonany usługowo będzie na pewno dokładniejszy i można go dostać w kilku opcjach - zależnie od potrzeb (pisałem wcześniej) - tanie oprogramowanie na to nie pozwala.

BTW: Colour Confidence bije na głowę nasze ceny krajowe, jesli chodzi o sprzęt do kalibracji. Nawet wliczając ciut większe koszty przesyłki i ryzyko serwisowe.
Nasza firma ma u nich status resellera, w ciągu najbliższego czasu uruchomimy stronę www.kalibracja.net , gdzie będą oferowane te same produkty, w tych samych cenach co u nich (może w mniejszym wyborze, bo nie na wszystko jest popyt).
Za 2 tygodnie będę dogrywał szczegóły tej współpracy na targach Focus On Imaging w UK. Mam nadzieję, że się wyszystko pomyślnie ułoży.

Dowiedzialem sie ze to xrite kupil gretag, podobno firmy maja podzielic sie rynkami, tzn. xrite ma produkowac urzadzenia pomiarowe dla produkcji poligraficznej i przemyslowej a gretag systemy prepress.

prawdopodobnie ceny podskocza bo podobno taka jest polityka xrite

a propos ustawiania photoshopa...
skalibrowalem monitor według artykułu zamieszczonego na stronie :
http://www.cdrom.pl/index.php?title=Kalibracja
oraz programu Monitor Profiler (czyli stworzyłem swój osobny profil do moniotra).
Przed skalibrowaniem monitora przygotowywalem pliki foto do wielkiego formatu - próbki na maszynie wyszły za ciemne. Po skalibrowaniu - gdy przeglądam ww.pliki w ACDC - są faktycznie za ciemne (takie jak na próbkach) - po otwarciu ich w szopie CS, wyglądają na dobre (tzn. jaśniejsze) - czyli Photoszop zmienia ustawienia - dopiero po właczęniu trybu Color Setting -> i ustawień Color Managment Off (nie Custom) - fotki są takie same jak w przeglądarce i na wydrukach.

Pytanko: czy faktycznie trzeba w szopie wyłączyć Color Managment? (w ustawienia wskakuje profil Monitora - Monitor RGB working space)

... przygotowywalem pliki foto do wielkiego formatu - próbki na maszynie wyszły za ciemne. Po skalibrowaniu - gdy przeglądam ww.pliki w ACDC - są faktycznie za ciemne (takie jak na próbkach)


ACDsee bez nowego pluginu PRO za 100 USD nie obsługuje profili. To, że na wydrukach wychodzi Ci za ciemno może byc spowodowane złym oswietleniem stanowiska pracy i złą kalibracja luminancji monitora - te dwa elementy musza z sobą współgrac. W ciemnym pokoju bedziesz sciemniał zdjęcie bo inaczej "wali po oczach" a potem na wydruku wychodzi też ciemne.


...
Pytanko: czy faktycznie trzeba w szopie wyłączyć Color Managment? (w ustawienia wskakuje profil Monitora - Monitor RGB working space)

Nie bardzo rozumiem. Color Management wyłączasz w momencie drukowania czyli "zlecasz" PS użycie jakiegoś profilu w miejsce standardowej obsługi wydruku. Ten profil jest przygotowywany bez "Color Management" czyli, żeby był prawidłowo obsługiwany CM musi być wyłączony. To zresztą nie jest jedyna opcja - mozna to zrobic inaczej ale nie mieszajmy za dużo

Janusz

a propos ustawiania photoshopa...
skalibrowalem monitor według artykułu zamieszczonego na stronie :
http://www.cdrom.pl/index.php?title=Kalibracja
oraz programu Monitor Profiler (czyli stworzyłem swój osobny profil do moniotra).
Przed skalibrowaniem monitora przygotowywalem pliki foto do wielkiego formatu - próbki na maszynie wyszły za ciemne. Po skalibrowaniu - gdy przeglądam ww.pliki w ACDC - są faktycznie za ciemne (takie jak na próbkach) - po otwarciu ich w szopie CS, wyglądają na dobre (tzn. jaśniejsze) - czyli Photoszop zmienia ustawienia - dopiero po właczęniu trybu Color Setting -> i ustawień Color Managment Off (nie Custom) - fotki są takie same jak w przeglądarce i na wydrukach.

Pytanko: czy faktycznie trzeba w szopie wyłączyć Color Managment? (w ustawienia wskakuje profil Monitora - Monitor RGB working space)

Wchodzą w grę dwie opcje:
1. Oprócz Monitor Profilera ładuje Ci się Adobe Gamma (sprawdź w autostarcie) - nakładają się teraz na siebie 2 profile (a podczas kalibracji Monitor Profiler wyłączył oprogramowanie Adobe).
2. Źle oceniłeś jasność/kontrast podczas tworzenia profilu - to zależy od oświetlenia na zewnątrz, od samopoczucia i nawet od tego jak zmrużysz oczy. Kalibrator sprzętowy robi to zawsze dokładnie.

2 tygodnie temu zmieniłem monitor, starego kineskopowego Trinitrona 20" na nowe LCD Sony 19" i cholera ciagle problem, wcześniej wszędzie kolory wyglądały tak samo teraz, otwieram PS (monitor ustawiony sprzętowo - czyli w menu monitora - na profil sRGB) to zdjęcia są ocieplone, przy zapisie tego ocieplonego zdjęcia do jpg dla weba zdjęcie mocno się oziębia, dopiero jak przypiszę profil od monitora to jest tak samo, ale i tak zaciepło mz. Na starym kineskopowcu wszystko było tak samo. Zgłupiałem

Mam pytanie odnosnie kalibracji:powiedzmy mamy taka sytuacje-posiadam kalibrator sprzetowy...dokonuje kalibracji monitora -profil jaki tworzy kalibrator zostaje zapisany i ustawiony na monitorze(ja czytalem jesli ktos ma kalibrator dobrze jest kalibrowac monitorek co 3 tyg).Teraz dostaje profil maszyny z fotolabu-i co z nim zrobic to raz,drugie pytanie czy podobnie jak kalibracja monitora kalibrowane sa maszyny(czyli np co np 3 tyg)i powinienem prosic o profil labu po kazdej kalibracji.Bede wdzieczny za odp.
Pozdrawiam

2 tygodnie temu zmieniłem monitor, starego kineskopowego Trinitrona 20" na nowe LCD Sony 19" i cholera ciagle problem, wcześniej wszędzie kolory wyglądały tak samo teraz, otwieram PS (monitor ustawiony sprzętowo - czyli w menu monitora - na profil sRGB) to zdjęcia są ocieplone, przy zapisie tego ocieplonego zdjęcia do jpg dla weba zdjęcie mocno się oziębia, dopiero jak przypiszę profil od monitora to jest tak samo, ale i tak zaciepło mz. Na starym kineskopowcu wszystko było tak samo. Zgłupiałem



Witaj sluchaj u mnie jest podobnie i nie wiem gdzie szukac przyczyny.Zdjecia w PS pod wzgledem koloru idealne, nie moge sie czepic doslownie niczego.Ogladam w jakiejkolwiek przegladarce do zdjec np irfanview i kolory takie ziemisto-grobowe, wyblakle.Zastanawiam sie gdzie szukac przyczyny takiego stanu rzeczy
?

Tutaj link do kalibracji programowej monitora:

http://epaperpress.com/monitorcal/index.html

Pzdr.

(monitor ustawiony sprzętowo - czyli w menu monitora - na profil sRGB)

Pomijając wszystko inne, co napisałeś – tak nie zadziała. To ustawienie ma niewiele wspólnego z realnym odwzorowaniem barw na ekranie (wystarczy, że inaczej ustawisz kontrast, czy jasność). Poza tym – Photoshop mając do dyspozycji nieprecyzyjne dane o Twoim monitorze wyświetli Ci złe barwy podczas edycji.
Zdażyło mi się kalibrować monitor LCD 19” Eizo – miał takie wstępne ustawienia temperatury barwowej - 6500K, 7000K itp… Mierząc kalibratorem zdziwiłem się, bo na ustawieniu 6500K monitor faktycznie świecił ok. 5000K… Żeby uzyskać wymaganą wartość6500 K (prawie, bo 6600 wyszło) musiałem w menu monitora ustawić 8500K.
Być może tak samo do rzeczywistości ma się ustawienie sRGB w Twoim Sony?


Mam pytanie odnosnie kalibracji:powiedzmy mamy taka sytuacje-posiadam kalibrator sprzetowy...dokonuje kalibracji monitora -profil jaki tworzy kalibrator zostaje zapisany i ustawiony na monitorze(ja czytalem jesli ktos ma kalibrator dobrze jest kalibrowac monitorek co 3 tyg).Teraz dostaje profil maszyny z fotolabu-i co z nim zrobic to raz,drugie pytanie czy podobnie jak kalibracja monitora kalibrowane sa maszyny(czyli np co np 3 tyg)i powinienem prosic o profil labu po kazdej kalibracji.Bede wdzieczny za odp.
Pozdrawiam

Jeśli posiadasz profil minilabu (to nie jest jakiś uniwersalny profil – powinni mieć osobny do każdego rodzaju papieru – nie rozmiaru, ale rodzaju powierzchni, typu itp.).
Skopiuj go (w win XP) do : Windows/system32/spool/drivers/color.

Teraz są dwie możliwości wykorzystania profilu (opiszę na bazie Photoshopa CS2 PL):

1. Zakładając, że nie chcesz ingerować w zdjęcie – możesz sobie zasymulować, co Ci przyjdzie z minilabu, jeśli je wyślesz nic nie zmieniając.
W menu widok wybierz opcję „ustawienie próby” > „własna”. W oknie, które się pojawi: „symulowane urządzenie” – rozwiń listę i poszukaj profilu minilabu, który wcześniej wgrałeś. Zaznacz pole: „Zachowaj numery RGB” – teraz włączaj i wyłączaj fistaszek przy „Podgląd”. Zobaczysz symulację tego, co wróci z minilabu, jeśli swoje zdjęcie wyślesz bez przeróbek, w takiej przestrzeni barw, w jakiej je w tej chwili masz (czy to RGB, czy AdobeRGB – softproof pokaże nawet, w jakim stopniu minilab rozcieńczy barwy dla AdobeRGB).

2. Aby uzyskać z minilabu dokładnie to, co chcemy – trzeba trochę zdjęcie pomęczyć.
Najlepiej zacząć pracę z 16 bitowym tiffem – SKOPIOWAĆ fotki przeznaczone do wywołania do osobnego katalogu i pracować na kopiach - bo potem nie będą się już nadawały do oglądania na www, ani w przeglądarkach nie obsługujących profili.
Po tym, co zrobimy (konwersja do profilu minilabu) – zostaną podmienione wartości liczbowe RGB dla każdego piksela i nawet na monitorze minilabu będą wyglądały dziwnie (bo monitor maszyny zakłada, że musi wyświetlić dane sRGB). Trzeba obsługę koniecznie uprzedzić, że zdjęcie jest skonwertowane i muszą puszczać na maszynie tak, jak puszczali zdjęcia testowe do robienia profilu – czyli z wyłączeniem wszelkiej automatyki.
Przy otwieraniu zdjęcia, jeśli jest w innej przestrzeni barw niż robocza, najlepiej kliknąć opcję: „Użyj osadzonego profilu” – unikniemy niepotrzebnej konwersji.
Zdjęcie otwarte, więc proponuję doprowadzić je do pożądanego wyglądu (krzywe, balans kolorów – co kto lubi).
Następnie, w menu „Edycja” wybieramy „Konwertuj do profilu” (nie pomylić z „Przydziel profil”!).
W nowootwartym oknie: „Przestrzeń docelowa” – na rozwijanej liście odszukujemy profil minilabu. W tym samym oknie – opcje konwersji:
Mechanizm konwersji: ADOBE (ACE) – czyli pozostawiamy domyślny
Zaznaczamy: „Użyj kompensacji punktu czerni” i „Użyj ditheringu”
W menu Cel możemy się poprzełączać – przy włączonym fistaszku przy „Podgląd” między: „Wizualny”, a „Względny kolorymetryczny”.
Cały czas należy obserwować zdjęcie i wybrać najbardziej odpowiadającą opcję.

Po zatwierdzeniu „OK” mamy zdjęcie skonwertowane i tak, jak wygląda na skalibrowanym ekranie, tak powinno wyglądać po powrocie z minilabu.
Jeśli w cieniach widać jakieś dziwne naloty - tak najczęściej bywa, bo papier w minilabie rzadko kiedy przekracza Dmax 2,4 i nasza fotka ulega rozjaśnieniu w głębokich cieniach – można popracować trochę krzywymi, żeby wizualnie nam odpowiadało.
Każda zmiana teraz może być drastyczna, bo pracujemy w przestrzeni barw papieru (względnie małej) – więc ostrożnie.
Na koniec konwersja do 8 bit i zapisanie jako JPG (z zachowaniem wymaganej rozdzielczości i rozmiaru oczywiście).

Z doświadczenia i wielu testów mogę powiedzieć, że zapisanie do minilabu jpga w jakości 10 jest nie do odróżnienia od jakości 12 – za to sporo zmniejsza się plik.
Podczas zapisywania („Zapisz jako”) powinna być zaznaczona na pierwszym ekranie (u dołu) w polu kolor opcja: „Profil ICC: … i tu nazwa naszego profilu labu”
Powiększa to plik o wielkość profilu – ok. 1MB, czasem więcej, ale umożliwia obsłudze minilabu w razie wątpliwości zorientowanie się, do jakiego konkretnie profilu jest skonwertowane zdjęcie (mogliśmy przecież pomylić np. profil Endury Matt z Royalem Gloss – zdarza się w ferworze walki).

Jeśli wysyłamy np. 100 zdjęć do wywołania i jesteśmy pewni obsługi, tego, że się nie pomyliliśmy – to odznaczając powyższą opcję możemy sobie zaoszczędzić jakieś 80-90 MB transferu. Jednak najlepiej zapisać wtedy w nazwie zipa, jaki profil został użyty, bo nikt nigdy nie będzie mógł już tego stwierdzić na podstawie pliku.
Nawet Photoshop błędnie wyświetli barwy tak zapisanego pliku – o ile nie PRZYPISZEMY podczas otwierania ponownie tego profilu (ale musimy pamiętać, jaki to był profil).


drugie pytanie czy podobnie jak kalibracja monitora kalibrowane sa maszyny(czyli np co np 3 tyg)i powinienem prosic o profil labu po kazdej kalibracji.Bede wdzieczny za odp.
Pozdrawiam

W maszynach najważniejsza jest kalibracja każdego kanału papieru do standardu szarości. Monitor obsługi powinien być kalibrowany, owszem, bo to im zapewnia utrzymywanie ciągłości oceny barw. Sama kalibracja monitora nie ma znaczenia dla używania przez nas profili – i tak zobaczą coś innego, niż wyjdzie z maszyny (jeśli skonwertowaliśmy, jak opisałem wyżej) – ważne, żeby nie ruszali nic w takim pliku – nawet jak będzie straszyło na ekranie.
Profile powinno się ponawiać, jeśli została zmieniona chemia, temperatura wywoływacza, rodzaj/producent papieru. Jeśli obsługa pilnuje chemii, kontroluje jej parametry stripami kontrolnymi i dba o balans szarości – profil może posłużyć długo (zaleca się aktualizowanie przynajmniej 1 raz w roku).

Polecam małą zabawę – proszę skonwertować swoje zdjęcie do profilu minilabu i zapisać je raz z zaznaczoną opcją w polu kolor : „Profil ICC: … i tu nazwa naszego profilu labu”, drugi raz z inną nazwą pliku, już bez tej opcji.
Przy otwieraniu pierwszej fotki Photoshop poinformuje o niezgodności osadzonego profilu (wybieramy – „użyj osadzonego…”) i zdjęcie wygląda OK – tak, jak zaplanowaliśmy.
Podczas otwierania drugiej pojawi się komunikat, że dokument nie zawiera osadzonego profilu RGB – wczujmy się w rolę obsługi minilabu, która jeśli nie wie, jaki to profil – nie ma szansy zadziałać poprawnie (czyli nic nie ruszać :) )– wybierzmy: „Przydziel profil sRGB”.
Zobaczymy dokładnie to, co oni po otwarciu naszego zdjęcia na ekranie swojej maszyny.
Zależnie od motywu – obie fotki będą się różniły mniej, lub bardziej – ale tylko pierwsza będzie odpowiadała temu, co otrzymamy na papierze.

Tu link do porównania kilku dostępnych systemów kalibracji monitora. (http://www.drycreekphoto.com/Learn/monitor_calibration_tools.htm)

Np. będące w moim zasięgu finansowym Monaco Optix XR i Spyder2 (Wersja plus tego kalibratora potrafi tez kalibrowac drukarki!) - wyszło, że spyder2 gorzej radzi sobie z barwami jasnymi (czyli uwaga dla fotografów ślubnych).

btw. kalibracja.net nie dziala do dzis dnia.

-=
Tutaj dopisek z pierwszej recenzji Pantone Huey.
http://www.photo-i.co.uk/Reviews/Misc/Huey/Huey.htm

Wydruki na oprofilowanej drukarce należy wykonywać zawsze z tymi samymi ustawieniami w photoshopie/sterowniku drukarki, na tym samym papierze i z tym samym tuszem. Proszę o informacje, jakie należy zastosować ustawienia w Photoshopie dla profilu monitora jak i drukarki????????????

Wydruki na oprofilowanej drukarce należy wykonywać zawsze z tymi samymi ustawieniami w photoshopie/sterowniku drukarki, na tym samym papierze i z tym samym tuszem. Proszę o informacje, jakie należy zastosować ustawienia w Photoshopie dla profilu monitora jak i drukarki????????????

Co do profilu monitora w PS, to nic w nim nie ustawiasz, bo PS korzysta z profilu globalnego ustawionego w systemie po kalibracji. Przy wydrukach musisz mieć profil dla swojej drukarki dopasowany oczywiście do konkretnego atramentu i rodzaju papieru. W opcjach drukowania PS'a włączasz opcję Let Photoshop decide (odnośnie kolorów) i wybierasz okienko niżej profil swojej drukarki, który powinien być skopiowany do Windows\system32\spool\drivers..... Zaznaczasz okienko "Black point compensation" a w sterowniku drukarki wyłączasz wszystkie opcje zarządzania kolorem a jeśli ich nie ma to wszystkie suwaki na "0" (saturacje, jasności itd.)

Witam,
Mam wlasny profil ICC do drukarki CP510,domyslnie w sterownikach ustawiony
na manual i wybrany moj profil.
Jesli drukuje w Photoshopie wszystko OK drukarka "pracuje" na moim profilu.
Ale jesli drukuje przez programik Easy-PhotoPrint ,to wyraznie widze ,ze kolory sa inne troche zimniejsze-tak jakbym drukowal z profili orginalnych.

Moje pytanko:
Jak zmusic Easy-PhotoPrint do korzystania z mojego profilu ?

Jesli sie nie da,to moze zamienic nazwe mojego profilu na nazwe orginalnego
i wowczas pracowala by na moim "podstawionym" -
ale nie wiem jak sie nazywa orginalny profil do CANON CP510.

:roll: troche namieszalem.

Jak zmusic Easy-PhotoPrint do korzystania z mojego profilu ?

Jesli sie nie da,to moze zamienic nazwe mojego profilu na nazwe orginalnego
i wowczas pracowala by na moim "podstawionym" -
ale nie wiem jak sie nazywa orginalny profil do CANON CP510.



Nie zmusisz EPP do drukowania z profilem, ponieważ ten program nie korzysta z profilu ICC, tylko predefiniowanych ustawień zaszytych w sterowniku.
A tak w ogóle, to czemu chcesz drukować z EPP? W PS'ie masz obsługę profili a samo drukowanie możesz sobie ładnie zautomatyzować. Też mam taką drukareczkę i drukuje wyłącznie spod PS'a z indywidualnym profilem dla niej.

Jesli sie nie da,to moze zamienic nazwe mojego profilu na nazwe orginalnego
i wowczas pracowala by na moim "podstawionym" -
ale nie wiem jak sie nazywa orginalny profil do CANON CP510.


Nie wiem, jak działa Twój program, więc nie pomogę.
Na bank jednak nie będziesz mógł zmienić nazwy profilu na inną. Nie da się. Profil przestanie działać.
On ma wewnątrz zdublowaną nazwę i obie się muszą zgadzać. Można zmieniać nazwy, ale tylko specjalnym softem do edycji profili.

pytanie odnosnie skanera, jesli do jego poprawnej kalibracji potrzebny jest wzornik, to czy dalo by sie zrobic taki myk; czyli kalibrujemy sobie monitor, pozniej dr\ukarke, pozniej robimy wydruk wzornika, na swiezo skalibrowanej drukarce i oczywisice za pomoca tego wydruku kalibrujemy skaner. Czy ktos probowal zrobic to w ten sposob, jakie bede efekty takiej kalibracj.

Oczywiscie zdaje sobie sprawe ze drukarki moga wiernie nie ooddawac takij ilosci kolorow jak na wzorniku, no wlasnie ale jaki bedzie blad?

Mam problem z otrzymanymi odbitaki z labu. Monitor kalibrowany sprzętowo, adobe gamma wyłączony, przygotowywany materiał w Canonowskim DPP i PS wygląda tak samo kolorystycznie, konwertuję do profilu labu a to co dostaję jest jakby sine, z mniejszą głębią kolorów. Podobne efekty otrzymuję wizualnie gdy na próbie kolorów zaznaczę przy profiluu Symulacja - biały papier - kto mi powie co z tym można zrobić - gdzie tkwi problem ????

Mam problem z otrzymanymi odbitaki z labu. Monitor kalibrowany sprzętowo, adobe gamma wyłączony, przygotowywany materiał w Canonowskim DPP i PS wygląda tak samo kolorystycznie, konwertuję do profilu labu a to co dostaję jest jakby sine, z mniejszą głębią kolorów. Podobne efekty otrzymuję wizualnie gdy na próbie kolorów zaznaczę przy profiluu Symulacja - biały papier - kto mi powie co z tym można zrobić - gdzie tkwi problem ????

Wow! Próbowałem Ci odpisać w kilku miejscach, ale nie dałeś znaku, czy coś pomogło.
Biorąc pod uwagę, że pracujesz na CRT podłączonym do laptopa, rozwiązaniem powinien być post #5 z tego wątku.

A ja wrzucam efekty pracy nowego nabytku jakim jest Eye-One Display 2 Gretaga:) Mysle, ze sie udalo;) No i na zdjeciu, ktore pokazalo obraz przed kalibracja (uzywalem wczesniej Adobe Gamma), a po kalibracji roznica byla bardzo duza. Wlasciwie to nie ma oczym gadac;)

http://img354.imageshack.us/img354/2902/kalibracja4yv.jpg

A monitor to 2 letni Samsung Sync Master 959NF - 19".

Jedyne, czego nie udalo mi sie idealnie ustawic to jasnosc obrazu. Wedlug kalibratora, obraz jest troszke za ciemny.

Jedyne, czego nie udalo mi sie idealnie ustawic to jasnosc obrazu. Wedlug kalibratora, obraz jest troszke za ciemny.

Gratulacje! :)
Spróbuj podczas kalibracji zmienić nieco targety:
Color temperature na 6500K
i Luminance na 90 Candeli.

Pierwszy będziesz miał wg ogólnie przyjętego standardu, a drugi bardziej dopasowany jasnością do labu/drukarki. Dla CRT nie potrzeba aż tak jasno (wiem, program sugeruje itp...., ale żebyś wiedział, dla jak jasnego otoczenia wokół monitora są te sugestie! – standardowo wystarczy to, co napisałem)

Gamma 2,2 – tak jak było.

Tez mam pytanie odnosnie zarzadzania barwa.
Monitor LaCie 319 (LCD), skalibrowany sprzetowo (Eye-One Display 2, soft EyeOne Match 3).
Wywoluje zdjecie w RSP. Wybieram jako docelowa przestrzen Labu (bo nie chce juz nic kombinowac ze zdjeciem w PS-e itp). Zdjecie obcinam do ksztaltu w RSP, potem wylacznie wyostrzam w PS-e).
I teraz:
1. Zdjecie podgladniete na komputerze przy pomocy FSViewer wyglada dobrze tak jak w RSP czy PS-e.
2. Zdjecie podgladniete przy pomocy np IrfanVIew (brak CM), ma troche rozjechane kolory. (rozumiem za tak ma byc, zdjecie jest przekonwertowane do przestrzeni LABu??)

3. Zanosze do LABu prosze o bez korekcji oczywiscie. Kaczogrodzki ProfiLab wiec zgaduje, ze wiedza co to znaczy "bez korekcji" :-)
4. No i zdjecie wyglada DOKLADNIE tak jak na podgladzie z takiego IrfanView ktory nie ma CM, czyli ma troszke rozjechane kolory.

I najbradziej mnie zastanawia to ze odbitka z LABu wyglada dokladnie jak to z podgladu programem bez CM. Gdyby bylo troszke rozne od obu podgladow na ekranie, to pewnie bym to zrzucil na niedoskonalosc LAB-u, a tak to mnie meczy ze cos zrobilem zle.

Oczywiscie zadnego Adobe Gamma nie mam.
PS pokazuje ze profil LABu jest osadzony w pliku.
Zgaduje, ze jesli wolalem w RSP z przestrzenia docelowa LABu, to warosci sa juz przkonwerotwane pod LAB.
Nie mam wiecej pomyslow. Albo cos zle zrozumialem z wykladu :-)
Help.

Marcin

Wywoluje zdjecie w RSP. Wybieram jako docelowa przestrzen Labu (bo nie chce juz nic kombinowac ze zdjeciem w PS-e itp). Zdjecie obcinam do ksztaltu w RSP, potem wylacznie wyostrzam w PS-e).
I teraz:
1. Zdjecie podgladniete na komputerze przy pomocy FSViewer wyglada dobrze tak jak w RSP czy PS-e.
2. Zdjecie podgladniete przy pomocy np IrfanVIew (brak CM), ma troche rozjechane kolory. (rozumiem za tak ma byc, zdjecie jest przekonwertowane do przestrzeni LABu??)

3. Zanosze do LABu prosze o bez korekcji oczywiscie. Kaczogrodzki ProfiLab wiec zgaduje, ze wiedza co to znaczy "bez korekcji" :-)
4. No i zdjecie wyglada DOKLADNIE tak jak na podgladzie z takiego IrfanView ktory nie ma CM, czyli ma troszke rozjechane kolory.


Sprawdź 2 rzeczy:
Czy jak otworzysz to zdjęcie w photoshopie (z profilem labu) - to wygląda tak, jak to zaplanowałes? Jeśli tak, to jest OK.
Druga sprawa - sprecyzuj z labem, co wg Ciebie znaczy "bez korekcji" - bo mogą mieć wyłączoną korekcję, ale w trybie sRGB - więc będzie tak, jak to widzisz bez CM.

Koniecznie poproś ich, żeby przy Tobie puścili na różne sposoby - poinformuj, że są skonwertowane do ich profilu - to już powinni sami wiedzieć, jak puścić.
Na ich monitorze od labu też prawdopodobnie kolory będą zmienione - niektóre maszyny tak mają, ale jeśli mają na tym kompie też program obsługujący profile przy wyświetlaniu (choćby Photoshop) to zerknij, czy w nim wygląda tak, jak w domu.

Niech wyłanczają jeszcze auto korektę - nie zawsze to robią, choć ta akurat przy wołaniu na frntierach głównie podbija kontrast

Panowie, wielkie dzieki za wasza prace!
Mam pytanie jak kalibruje sie stanowisko dwumonitorowe. Zastanawialem sie i nie doszedlem do zadnych logicznych wnioskow. Przeciez kalibrator taki jak opisaliscie tworzy jeden plik z profilem. Moze cos przeoczylem w instrukcji, bo mam jeden monitor, ale zastanawiam sie nad dokupieniem drugiego.

Mimo ze Duty juz dosyc dawno temu odpowiedzial na to pytanie to ja dzis natknolem sie na pewien blad w windzie ;-)

a mianowicie
na Windows 64bitowym nie da sie jak narazie zainstalowac tego appletu do zarzadzania profilami [Color Control Panel Applet] (http://www.microsoft.com/windowsxp/using/digitalphotography/prophoto/colorcontrol.mspx)(mimo zciagniecia najnowszyh .Net itd) no poprostu nie bangla i juz - ale nawet nie majac tego appletu da sie przypisac do dwoch monitorow na jednym kompie dwa rozne profile, a robi sie to tak:

start/panel sterowania/ekran
pozniej pojawia sie wiadomy ekran wchodzimy w zakladke [ustawienia]

wybieramy monitor np 1. pozniej klikamy na dole [zaawansowane] i w w nowo otwartym oknie zakladke zarzadzanie kolorem, dodajemy profil ktory ma byc przypisany do tego monitora, zatwierdzamy i zamykamy okienko zaawansowane,
http://img474.imageshack.us/img474/5774/untitled1uk9.jpg

klikamy drugi monitor i znowu powtarzamy przypisanie profilu do drugiego monitora...
http://img490.imageshack.us/img490/4331/untitled1zr7.jpg

oczywiscie wada tego rozwiazania jest to ze trzeba zrestartowac kompa zeby zmiany zaczely dzialac, ale rowniez ogromna zaleta jest to ze mimo tego ze nie instaluje sie ten applet to da sie przypisac profile do stanowsika wielomonitorowego...

TO ja nieco namieszam :) U mnie nawet na systemie 32 bit nie dziala ten color applet dla dwoch monitorow. Co gorsze nie dziala mi tez opisana powyzej metoda dodawania profili do kazdego z monitorow osobno. Po dodaniu profilu do 2 monitora profil pierwszego takze sie zmienia. Porazka na maxa Windowsa nawet w przypadku gdy czasami (czyli w tym wypadku u Jaca) dziala. Spedzilem nad tym kilka dni i wyszlo ze musze dla drugiego monitora zmieniac recznie po restarcie i nie ma bata zeby to dzialalo z automatu i powtarzalnie.

Komputer pokładowy aparatu jest mniejszy, wolniejszy, gorszy od potężnego w porównaniu z nim peceta. No to dlaczego i po co kazać mu przeliczać RAW na JPEG? On musi korzystać z prostszych, mniej efektywnych algorytmów, żeby się wogóle wyrobić. Capture One na szybkim komputerze potrzebuje kilku do kilkunastu sekund na konwersję RAW. Procesor w 20D ma na to mniej niż pół sekundy. Siłą rzeczy wykona tę konwersję gorzej niż dobry RAW konwerter. Współczesne algorytmy interpolacyjne (demozajkujące – tfu, paskudne słowo) są naprawde bardzo efektywne, ale wymagają „mocy obliczeniowej”. No i pozwalają osiągnąć fantastyczne rezultaty.

Nie jest to do końca prawdą. Procesory stosowane w aparatach cyfrowych to specjalizowane układy, które większość operacji implementują sprzętowo. Podobnie się rzecz miała np z pierwszymi cyfrowymi telefonami komórkowymi - ich maleńkie, ale specjalizowane procesory bez problemu potrafiły przefiltrować i skompresować dźwięk do strumienia 9kbps w czasie rzeczywistym. Uzyskanie podobnych rezultatów na ówczesnych pecetach (np kodowanie CD do mp3) było mrzonką. Dziś specjalizowane procesory są praktycznie wszędzie (karty graficzne, aparaty cyfrowe, urządzenia sieciowe) i radzą sobie ze swoimi zadaniami szybciej, lepiej i mniejszym kosztem energii niż podłączony w ich miejsce pecet. Ale niestety kosztem elastyczności 8-) I tak naprawdę wcale nie wiadomo z jakich algorytmów korzysta taki np digic ii, ale przy takim samym zaimplementowanym algorytmie w pececie i w digicu, ten drugi na pewno zdeklasowałby peceta :twisted:

Mistrz Kelby, aby właściwie przeprowadzać korekcję kolorów na zdjęciach, zaleca zmianę domyślnych ustawień opcji narzędzia Krzywe w PS. Otóż sugeruje wprowadzenie nowych wartości składowych R,G,B dla trzech poszczególnych punktów: bieli, szarości, czerni. I tak dla czerni/cieni R,G,B po 20; dla bieli/świateł R,G,B po 244; dla szarości/półcieni R,G,B po 133.
Według niego ułatwi to usuwanie przebarwień.

Mam teraz dwa pytania:
1)Czy takie zmiany faktycznie coś dają,
2)Powyższe wartości obowiązują dla przestrzeni RGB (np dla CMYK Kelby podaje inne wartości), a co w takim razie z trybem ProPhoto? W sumie jest to rozszerzone RGB, więc może wartości te same?

Mistrz Kelby, aby właściwie przeprowadzać korekcję kolorów na zdjęciach, zaleca zmianę domyślnych ustawień opcji narzędzia Krzywe w PS. Otóż sugeruje wprowadzenie nowych wartości składowych R,G,B dla trzech poszczególnych punktów: bieli, szarości, czerni. I tak dla czerni/cieni R,G,B po 20; dla bieli/świateł R,G,B po 244; dla szarości/półcieni R,G,B po 133.
Według niego ułatwi to usuwanie przebarwień.

Mam teraz dwa pytania:
1)Czy takie zmiany faktycznie coś dają,
2)Powyższe wartości obowiązują dla przestrzeni RGB (np dla CMYK Kelby podaje inne wartości), a co w takim razie z trybem ProPhoto? W sumie jest to rozszerzone RGB, więc może wartości te same?


Pytania są raczej do miszcza Kelbyego :mrgreen:

Ale zapytany odpowiadam :)

ad 1 - Nic
ad 2 - jak wyżej

Poza tym przeczytaj:
http://www.canon-board.info/showthread.php?t=19818

Mistrz Kelby, aby właściwie przeprowadzać korekcję kolorów na zdjęciach, zaleca zmianę domyślnych ustawień opcji narzędzia Krzywe w PS. Otóż sugeruje wprowadzenie nowych wartości składowych R,G,B dla trzech poszczególnych punktów: bieli, szarości, czerni. I tak dla czerni/cieni R,G,B po 20; dla bieli/świateł R,G,B po 244; dla szarości/półcieni R,G,B po 133.
Według niego ułatwi to usuwanie przebarwień.


Właśnie, właśnie, miszcz kelby był by według mnie bardziej miszczem, gdyby potrafił swoje wskazówki jakoś uzasadnić. A najlepiej to jeszcze dokładnie wyjaśnić _dlaczego_ akurat takie zmiany a nie inne i _co_ konkretnie one powodują i w jaki sposób.
Bo z książki którą napisał, to mogę sądzić, że te wszystkie fantastycznie nieraz przepisy na ,,poprawianie'' obrazków usłyszał tylko od kogoś innego i nie rozumie co i jak, ale działa to używa i nawet książkę napisał.

Mam pytanie, z którego wynika, że nie zrozumiałem do końca wykładu :)
Otóż, skoro każde urządenie (w tym monitor) ma swój gamut (np sRGB), to jak można zobaczyć całą przestrzeń LAB skoro żaden gamut jej nie pokrywa w całości, a co za tym idzie nie można jej ani wyświetlić ani wydrukować. A na wykresie jest pokazana cała LAB a gamuty stanowią podzbiory. Czy te barwy wyświetlane poza granicami gamutów to tak naprawdę barwy przestrzeni, w której pracuje urządzenie?

.... Czy te barwy wyświetlane poza granicami gamutów to tak naprawdę barwy przestrzeni, w której pracuje urządzenie?

Po prostu w jakiś sposób trzeba pokazać proporcje pomiędzy poszczególnymi gamutami :)

Mam pytanie, z którego wynika, że nie zrozumiałem do końca wykładu :)
Otóż, skoro każde urządenie (w tym monitor) ma swój gamut (np sRGB), to jak można zobaczyć całą przestrzeń LAB skoro żaden gamut jej nie pokrywa w całości, a co za tym idzie nie można jej ani wyświetlić ani wydrukować. A na wykresie jest pokazana cała LAB a gamuty stanowią podzbiory. Czy te barwy wyświetlane poza granicami gamutów to tak naprawdę barwy przestrzeni, w której pracuje urządzenie?

Gamut przestrzeni LAB to po prostu gamut standardowego obserwatora oraz iluminantu D50 (5000K)

....Wybieram jako docelowa przestrzen Labu ...
... (rozumiem za tak ma byc, zdjecie jest przekonwertowane do przestrzeni LABu??)
...Zanosze do LABu prosze o bez korekcji oczywiscie...
.... odbitka z LABu wyglada ...
... niedoskonalosc LAB-u, a ...
.... profil LABu jest osadzony w pliku......
... przestrzenia docelowa LABu, to warosci sa juz przkonwerotwane pod LAB.

Marcin

No więc - o ile dobrze zrozumiałem wykład: istnieje przestrzeń LAB tylko przez przypadek zbliżona nazwą do tego jak u nas się określa miejsca robienia odbitek?
Czy wobec tego podobieństwo nie generuje błędów typu jak w cytowanym poście - bo ja próbując sie przebić przez post - nie byłem do końcac pewnym co ma kolega na myśli pisząc LAB.
Może - dobrze byłoby umówić się co do pisowni która zdecydowanie oddzieliłaby LAB od LABu?....
I przy okazji pytanie: PS operuje schematami "Ustawienia koloru" typu: "Uniwersalne ustawienia koloru w Europie", takie same tylko z 2; dla USA czy "Ustawienia dla Internetu w Europie" bądź "Ustawienia do wyświetlania na ekranie"
Nie bardzo wiem do czego mogą być dedykowane poszczególne z nich - czy którys z kolegów ma wypracowane wybory poszczególnych schematów - do specyficznych rodzajów prac?
Inaczej - kto wie do czego one (te schematy) są....z tłumaczeniem "na nasze" :-)

Witam!

Mam następujący problem:

laptop hp pavilion (grafika GeForce 8400M GS), po skalibrowaniu kalibratorem eye-one display 2 (w trybie easy) wyglada ok, tzn nie jest niebiesko :), profil sie pieknie ladnie laduje, po restarcie systemu, profil ładuje się na chwilę a później znika :/ Nie wiem co z tym fantem zrobić :( zapomniałam jeszcze dodać, że system operacyjny to vista home premium.

Przed kupnem kalibratora bawilam sie w zmiane kolorow na karcie graficznej i wtedy wszystko sie ladowalo poprawnie.

POMOCY !!! :)

Mam pytanie dotyczące ponownej/ponownych kalibracji monitora bo zaleca się ją powtarzać regularnie. Mam eye-one display 2 i EIZO S1932, monitor poraz pierwszy kalibrował mi znajomy a ja nie mogłem przy tym być... czy ponowna kalibracja przebiega dokładnie tak samo jak pierwsza ze wszystkimi dokonanymi szczegółowymi ustawieniami, czy jednak po rozpoczęciu ponownej kalibracji program wykorzystuje istniejące już ustawienia (profil) i dokonuje niektórych ustawień automatycznie?

Pozdr.